z lasu

I taką wodą być...

2012-02-11T00:57:00.007+01:00

"Napiszę dzisiaj piękny list, o którym nikt się nie dowie. Napiszę list, którego wartość nie polega na słowie. Napisałem list, adresuję kopertę. Napisze dzisiaj piękny list, bo boli mnie serce"

autor: Michał Sitek 2010 r.

Tak, znajome nam osoby też czasem potrafią napisać coś mądrego :P
Słuchajcie ich, bo czasem mówią całkiem sensownie :)

A ja...
A ja napiszę dzisiaj długi list do siebie i o sobie.
Napiszę dzisiaj piękny list. Coś o mnie i o Tobie.
Bo ułożył się mej sennej już głowie.

Potem pójdziemy go wyśnić i w końcu zrealizować...
Ułożymy się razem w miękkim hamaku i będziemy kołysać przy polu rzepaku...
Nad głową zakołyszą nam się jabłonie, a słońce będzie ogrzewać nasze nagie skronie...
Otulimy się kocem i zaśniemy przytuleni, ciepłem swych ciał rozmarzeni.
Potem rano usiądziemy w trawie przy dobrej zabawie, by w końcu pocałować się w usta tam gdzie odnalazły się dźwięki naszej pierwszej piosenki...
Tam gdzie szumiało zboże, śpiewały ptaki, a krople wody wylanej z butelki sięgały mojej i Twojej ręki.
Tam gdzie mrówki chodziły powoli, a lotka do gry nie wypadała ze swej roli.
Tam gdzie leniwe chmury wędrowały w ten dzień ponury nad tamą wodną, gdzie widziałeś mnie kolejny raz głodną...
Twoich ramion.

A potem przytulisz mnie na pożegnanie i następnego dnia znów przyjdziesz na śniadanie.
Z talerzem pełnym kanapek i płatków róż, bo utonąłeś w mej duszy już.

I to by było na tyle :P
Tak, czasem jestem infantylna :P bo czasem trzeba...

I GŁOWA DO GÓRY... JUTRO TEŻ JEST NOWY DZIEŃ...? :)

.

Mów Mi Dobrze

2012-02-09T20:52:00.002+01:00

"Bo ja na złe
Bo ja na złe, reaguję źle
I kurczę się, w sobie zamykam
I kurczę się, w sobie zamykam"

W myślach leżę na kocu w panterkę, rozłożonym na kamienistym brzegu. Wysoko nad wodą.
Suche sosnowe igły wbijają się w skórę. Mrówki powolnie wędrują przez siebie.
Gorące słońce przedziera się przez delikatne brzozowe gałązki.
Przenika półprzymknięte szczęściem oczy.
Ciepły Wiatr otula ciało swoim bezpiecznym ramieniem.
Tuli mocno i obiecuje, że zawsze będzie obok.
Tutaj, tam i wszędzie.
:)
I tak już zawsze, z dnia na dzień coraz lepiej.

"Przyjaźń poznaję po tym, że nic nie może jej zawieść, a prawdziwą miłość po tym, że nic nie może jej zniszczyć"

Antoine de Saint-Exupéry

.

powiedz mi powiedz...

2012-02-08T21:43:00.000+01:00

"Kocham i tęsknię,
Chociaż to takie niemęskie.
Rozumiem, współczuję,
Chociaż się czuję niezręcznie.

Na zmianę ufam i wątpię,
Chociaż to takie nierozsądne.
A łzy, to ja Ci powiem,
Ja ich nie wylewam za kołnierz.

Powiedz mi, powiedz swoje lęki i fobie.
Powiedz mi, powiedz.
Powiedz mi, powiedz swoje lęki i fobie.
Powiedz mi, powiedz.

I wiecznie się wzruszam i mięknę,
Chociaż to takie dziewczęce.
A Ty śmiejesz się ze mnie,
A ja usycham i więdnę.

Powiedz mi, powiedz swoje lęki i fobie.
Powiedz mi, powiedz.
Powiedz mi, powiedz swoje lęki i fobie.
Powiedz mi, powiedz."

Happysad

Raz happy raz sad.

.

Dzień dobry Kocham Cię

2012-02-05T09:36:00.003+01:00

W życiu najważniejsza jest miłość. Jeśli jej nie mamy, to tak na prawdę nie mamy nic.
Jesteśmy przepełnieni pustką, która zżera nas od środka.
Bez miłości jest jak bez tlenu. Dusimy się, czegoś nam brakuje, za czymś tęsknimy, usychamy. Nie mamy celu w życiu, nie mamy chęci do niczego. Nie mamy nic.
Miłość to tlen, miłość to radość, uczucie, troska, pomoc w złych chwilach, wspólne rozwiązywanie problemów i niedomówień, to czasem złość i gniew, to czasem chwila milczenia i chwila wybaczania.
Nic nie jest idealne. Stańmy przed lustrem i powiedzmy sobie - jestem bez winy... to ta 2ga strona zawiniła. - I popatrzmy co się będzie działo.
Miłość jest najważniejsza, a jeśli do tego łączy się z przyjaźnią, to trwa do końca naszych dni.
Dlatego trzeba o nią walczyć, dlatego powinno się o nią dbać i ciągle nad sobą pracować.
Ona napędza nas na co dzień, ona daje nam siłę do życia, do wstawania rano.
Ona daje nam szczęście, uśmiech i radość. Dla niej zasypiamy i dla niej się budzimy.
Ale czasem daje nam smutek i złość. Bo na tym polega, że czasem są dobre, a czasami złe chwile.
I trzeba o tym pamiętać, że nie zawsze jest dobrze. Bo takie jest życie i trzeba umieć stawić mu czoło.
Jeśli pojawiają się jakieś problemy, trzeba umieć stanąć na wysokości zadania i im podołać, rozwiązać je tak, aby nie ranić kochającej nas osoby, bo ranimy tym również siebie.
Powinno się przez nie przejść razem. Nie można się poddawać. Trzeba walczyć o siebie na wzajem. "Popełniaj błędy i naprawiaj je..." jak śpiewa Myslovitz....
Kochając oddajemy komuś swoje zaufanie, serce, duszę i ciało.
Wtedy jesteśmy związani na zawsze. I musimy pamiętać o tym, żeby ufać drugiej osobie.
Ufać wtedy kiedy jest dobrze i wtedy kiedy jest źle. Bo jak jest źle, wtedy powinno kochać się najbardziej. Jeśli nasza Miłość coś nam obieca, ufajmy jej z całego serca, bo ona chce dobrze, dla nas obojga. Pomagajmy, stójmy obok w złych momentach i stójmy również obok wtedy kiedy wydaje nam się, że ktoś kogo kochamy zrobił wobec nas źle.
Bo kimże jesteśmy mówiąc komuś, że wyrządził nam krzywdę, nie wysłuchując jego słów?
Kim jesteśmy wydając w gniewie wyrok, mimo że obok stoi ktoś kto oddałby dla nas wszystko?
Uważamy się za Boga. Karcimy kogoś za to, że nas kocha. Karzemy go we własnej pysze.
A tym wyrządzamy największa krzywdę sobie.

Jeśli kogoś kochamy dajemy mu całego siebie, dajemy mu swoje dobre i złe strony.
Wybaczamy.
Miłość to ciągła walka. Z sobą i ze swoimi słabościami.
Miłość to wybaczenie.
Nie ważne jaki błąd popełnia druga strona. Miłość wybacza. Miłość leczy rany. Gniew z czasem opada.
Błędy są po to żeby je naprawiać. Żeby się na nich uczyć i żeby je przeżyć.
Po to aby za nie przepraszać i czuć że na prawdę zrobiliśmy coś co zraniło kogoś nam bliskiego.
Bo każdy z nas je popełnia... nie ukrywajmy... nikt z nas nie jest święty i każdy ma na sumieniu coś złego... Ale zazwyczaj to coś jest nam wybaczone.
Dlaczego?
Bo ktoś nas Kocha tak bardzo, że chce dla nas zmienić to co jest w nim złe. To co zaburza równowagę.
Bo zmiany są dobre.
Bo trzeba dawać ludziom szanse, bo jak jej nie dajemy innym, to nie dajemy jej również sobie.
Czasem swoim uporem możemy zabrać szczęście nie tylko drugiej osobie, ale przede wszystkim sobie samemu. Upór niszczy wszystko co ważne, niszczy nas i niszczy tę drugą osobę.
Dajmy sobie szanse.
Jesteśmy tylko ludźmi.... i każdemu z nas w każdej chwili może podwinąć się noga... czy wtedy nie chcielibyśmy aby ktoś nam wybaczył...?? Jeśli kiedyś zrobiliśmy coś, czego bardzo żałowaliśmy i mimo tego ktoś bliski nam to wybaczył, to teraz jesteśmy mu winni to samo.
Jeśli chcemy aby nam wybaczano, to my też wybaczajmy.

Ludzie są dziwni. W zaparciu robią coś co wydaje im się prawidłowe. Co w ich mniemaniu jest dobre.
Wydaje nam się czasami, że to my mamy rację, a inni nie. Że to oni robią źle, a my jesteśmy super dobrzy i wspaniali. Jesteśmy Bogami, Panami i władcami. Rządzimy słowami i stawiamy warunki. Wydaje nam się, że jesteśmy lepsi, bo ktoś drugi miał chwilę słabości. Wydajemy osądy, wydajemy wyroki, czasem nawet nie dając swojej Miłości żadnej szansy ani możliwości obrony. Odzieramy ją wtedy z godności. A robiąc to pozbawiamy tej godności również siebie.
Kim jesteśmy zabierając komuś możliwość obrony i nie pozwalając naprawić błędów?
Czasem dopiero jak dostaniemy mocno po głowie, zdajemy sobie sprawę, że tak na prawdę to my popełniamy jakiś błąd. Że to my robimy ciągle coś, co może ranić bliską nas osobę.
Ale dopóki nie dostaniemy mocnego kopniaka, to prawda do nas nie dojdzie.
Bo czasem ktoś musi nam powiedzieć wprost, że coś robimy źle. Jednak aby to do nas dotarło, musi być ubrane w odpowiednie słowa i dobrze wytłumaczone. Bez gniewu i osądów. Bez strachu i szantażu. Inaczej zostajemy sami, z ręką w nocniku.
Jesteśmy tylko ludźmi i mamy prawo do błędów. Ale mamy też prawo do wybaczenia i do drugiej szansy.
Tak jak my wybaczamy i dajemy szanse.
Na szczęście mamy rozum i potrafimy nad sobą pracować.
Potrafimy wyrzucić z siebie coś, co rani innych. Rozumiemy, że coś zrobiliśmy źle i chcemy to naprawić.
Bo kochamy.
A Miłość i czas jej poświęcony, to najlepsze lekarstwo na wszystko.

.

"wstawaj, szkoda dnia..."

2012-02-03T17:40:00.005+01:00

Uśmiechajmy się do siebie... bo za szybko robimy się smutni.
Czasami mamy świetne humory, wspaniałe chwile, które dają nam dużo ciepła i radości.
Ale czasem wystarczy jedna, mała rzecz i tracimy dobry nastrój na długie godziny...
A przecież szkoda czasu.
W takich momentach wystarczy jeden sms, jeden tel. jeden mail jedno słowo, do osoby, która najczęściej wywołuje w nas dobre emocje i zły czar pryska.
Trzeba się tylko przemóc i odezwać.
Tak niewiele się robi, a tyle można zyskać.

Po co się boczyć... szkoda dnia...

Bo ludzie lubią sobie komplikować... :P

Mały uśmiech, a tak wiele znaczy... :)

.

:) :)

2012-01-27T21:42:00.002+01:00

W środę zrobiliśmy sobie wycieczkę do Świdnicy na łyżwy.
Było super.
Wspaniale spędzony dzień pełen radości i miłości.
Zimny lód i gorąca atmosfera :)

Potem wspaniała podróż do domu.
Wtulona w cudownie ciepłe ramiona...

Szczęście

.

pomagamy :)

2012-01-24T01:22:00.003+01:00

No to dziś pomagamy naszej koleżance.
Telefony w dłonie, paluszki w ruch i pyk pyk... stuk puk... :)

Dobrze jest móc pisać.
Dobrze jest móc pisać ładnie, mądrze i z chęcią.
A jeszcze lepiej jak ktoś z jeszcze większą chęcią nas czyta....
Tak dla siebie. Bo lubi.

Powodzenia Bebe :)

.

Strawberry Swing

2012-01-22T11:24:00.000+01:00

Marzy mi się truskawkowe pole pełne słońca, złocista plaża z ciepłym piaskiem i czystą wodą, wyjazd w góry, wypad na łyżwy, narty i sanki... koktajl truskawkowy.

Fajnie jest czasem pomarzyć, nawet o drobiazgach, bo one buduj naszą teraźniejszość i przyszłość.
Takie małe, dobre rzeczy.
Mała rzecz, a cieszy jak to się ładnie mówi :)

.

my own prison

2012-01-19T13:33:00.008+01:00

.......................................

.

Sekret

2012-01-18T22:29:00.003+01:00

Zdradzę Wam sekret...
"Wszystko sprowadza się do tego, jak się myśli"
Sekret

Bo jak myślisz dobrze, to jest dobrze, a jak myślisz źle, to jest źle.
I tyle.

I tak to jest :P

Na zdjęciu z Malvinitą, Park na Klecinie 26 kwietnia 2010 r.

.

Yellow

2012-01-18T12:56:00.000+01:00

everything is yellow

.

złote góry

2012-01-17T14:08:00.002+01:00

Kupię sobie stopery do uszu.
Dzięki nim będę zdrowsza i będę dłużej żyła.

Myślicie, że można sobie kupić spokój? i szacunek swoich bliskich?
Znając świat i jego pokręcone reguły, to nie.
Nie kupi się ich nawet jak się będzie starało do końca świata i jeden dzień dłużej.
Nigdy nie zadowolisz kogoś, kto nie jest zadowolony z siebie.
Już zawsze będziesz dla tego kogoś nieudacznikiem i kimś kto nie zasługuje nawet na odrobinę szacunku.
Nie kupisz go ani górą złota ani dobrym słowem.
Bo dobre słowo nic już nie znaczy.
dobro = zło zło = dobro

Gdzie tu szansa na normalność?

.

The Page Turner

2012-01-13T10:33:00.000+01:00

Bo ludzie "lubią sobie komplikować"
Im coś jest prostsze i łatwiejsze, tym stwarzamy temu większą filozofię.
Bo nie może być zbyt łatwo, zbyt dobrze i zbyt przyjemnie, bo boimy się, że zaraz wszystko się zawali.
Dlatego sami z siebie, niejako bezwiednie stwarzamy sytuacje pogarszające sprawę.
I tak to jest.
Sami sobie komplikujemy, a potem zastanawiamy się co się takiego stało, że się stało... ?

Nic. Zwyczajnie było za dobrze.
Ale mimo tego, warto zaspać na pociąg i stwierdzić, że nic się nie stało.

.

pada deszczyk pada równo...

2012-01-08T23:57:00.008+01:00

Tak dużo tu mądrych słów... a ja sama mam czasem trudność z ich realizacją...
Tak już jest, że czasem przychodzi kryzys.
Kryzys wiary w siebie, w swoje możliwości, w swoją siłę, w swoje racje.

Jeśli do tego ludzie nam bliscy pogłębiają ten brak wiary, stajemy się jeszcze mniejsi niż jesteśmy.
Powoli znikamy z mapy bycia TU i TERAZ.
I sami nie wiemy już gdzie jesteśmy.

Kiedyś chcieliśmy dużo. Kiedyś mieliśmy dużo.
Potem nagle rach ciach i los rzucił nam pod nogi kamienie.
Czeka aż usuniemy je wszystkie co do najmniejszego okruszka.
Ale my nie posiadając odpowiedniego oparcia jesteśmy jak ślepcy.
Idziemy po omacku potykając się co chwila o każdy z nich.
Potykając się o samego siebie.
Bo ktoś przestał w nas wierzyć, bo ktoś przestał nas szanować, bo ktoś przestał nam ufać. Bo bez tego tracimy wiarę.
Wiarę w samego siebie. I Wiarę w tego ktosia, lub tych ktosiów.
Bo oni sami nie wierzą już w siebie. A to wywołuje lawinę zdarzeń sprowadzających nas głęboko pod ziemię.
Bo w ludzi trzeba wierzyć.
Trzeba im ufać.
Trzeba być dla nich dobrym.
Trzeba po prostu chcieć.
Nie wystarczy próbować pchać ich na siłę gdzieś, gdzie nam się wydaje, że będzie im dobrze, a potem się od nich odsunąć.
Nie tędy droga.
To wszystko działa odwrotnie i odwraca się przeciwko tym, którym się wydaje że robią komuś dobrze.
A tej osobie, której chciało się na siłę "pomóc" wyrządza się ogromną krzywdę.
Zwyczajnie się ją niszczy.

Dobrze w takich sytuacjach jest mieć kogoś, na kim można się wesprzeć.
Kto przejdzie dla Ciebie na piechotę 12 km. mimo zimna i deszczu tylko dlatego, że potrzebujesz spędzić z nim parę chwil.
Kto kocha, kto przytuli i kto powie, że jesteś kimś wyjątkowym.
Dzięki takim osobom, wszystko to co pisałam powyżej przechodzi na bok.
Traci na mocy.
Nie boli tak bardzo jak powinno.

.

Polanica

2012-01-07T16:12:00.011+01:00

Pierwszy post w 2012 r. :)
W kolejnym szczęśliwym roku :)

Przed Świętami Bożego narodzenia byliśmy z Pawłem w Polanicy.
Taki mały wypad z Grouponu.
Fajny hotelik, pokój z balkonem i widokiem na rzekę i deptak.
Miłe knajpki z pysznym jedzeniem i kawiarenka z dobrą herbatą.
Gnocchi z "Niby nic" w sosie pieczarkowo cebulowym było gwiazdą wyjazdu :)
Niby krótko, a jednak w czasie takiego wyjazdu razem, można znów nabrać energii do życia :)Dostać pozytywnego kopa na resztę świątecznych dni.
Można odpocząć wewnętrznie i po prostu się sobą nacieszyć.
Oby więcej takich wypadów, ale dłuższych... :)

Takie oderwanie się od rzeczywistości jest zawsze potrzebne.
Dodaje sił do działania.

Ludzie czasem płaczą.
Z bezsilności, z lęku, z poczucia krzywdy, ze straty.
Wczoraj popłakałam się z radości.
To taki kolejny etap, który człowiek przekracza czasem w swoim życiu.
Czasem szybciej, czasami wolniej.
Potrafi dostrzec w tym momencie jakie spotkało go szczęście i jak bardzo został obdarowany przez los.
Widzi ile do tej pory poczynił kroków do przodu i ile razy stał w miejscu, bo się bał iść dalej.
Czuje się lekko i dobrze.
Jakby wszystkie problemy zniknęły.
Zatapia się w kochane ramiona i widzi, że wszystko jest łatwiejsze niż się wydaje.

Zdjęcia z Polanicy :)

.

Podsumowanie 2011

2011-12-30T23:08:00.008+01:00

Rok 2011.

Rok szczęścia i miłości.

Zupełnie inny niż poprzednie.
Wiele się zdarzyło, wiele przeminęło, ale jeszcze więcej przybyło.
Nowych doświadczeń, nowego życia, prawdziwego szczęścia.
Czasem szukamy za daleko i nie widzimy tego co mamy blisko siebie, za górą za rzeką... ;)
Ten rok wystrzelił i pędził jak strzała.
Wiele się w nim nauczyłam.
A przede wszystkim zyskałam coś, czego szuka się czasem przez całe życie.
Prawdziwą miłość.
I siebie.
Odnalazłam siebie.
Tą małą, którą zagubiłam wiele lat temu.
Sprowadziłam się z powrotem na swoją drogę.
Pomógł mi w tym ktoś na prawdę wyjątkowy, kto zmienił moje życie i pozwolił mi zrozumieć czym ono jest na prawdę.
Kto nauczył mnie czerpać z jego wnętrza, a nie tylko z jego brzegów.
Komu dziękuję za cały spędzony razem czas, za każdą chwilę, za każdy promień słońca i uczucia.
Dziękuję Paweł :) ;*

Wiem, że czasem upór sprowadza nas nie tam, gdzie byśmy chcieli się znaleźć, że czasem trzeba posłuchać również innych i mimo tego, że mogą nie mieć racji, to chcą dla nas dobrze.
Wiem, że najważniejsza jest w życiu miłość i powinniśmy jej pozwolić trwać i iść własnym torem, nie bacząc na żadne przeciwności. A inny ludzie powinni nam pozwolić kochać się na naszych zasadach. Bo mamy ku temu prawo.
Wiem, że przyjaźń jest równie ważna, że idą razem w parze. Nie zbaczając z drogi.
Wiem, że życie jest tylko jedno i czasem zastanawianie się nad czymś zabiera nam szczęście, które tak łatwo możemy utracić.
Wiem, że trzeba skakać w ogień, bo jak się nie oparzymy, to nie spróbujemy wszystkiego, bo ogień czasem przynosi dużo dobrego, nowego i ciekawego.

Nie bójmy się w niego skakać ;)

Wiem, że nie można się niczego bać i z niczego rezygnować, bo czasem chwila przeczekania daje nam dużo więcej niż utrata czegoś lub cofanie się z powrotem.
Bo czasem trzeba zacisnąć zęby i iść do przodu mimo wszystkich wątpliwości, przeciwności i naszej wewnętrznej słabości.
Bo po burzy nastaje słońce, bo czas jest najlepszym lekarstwem na wszystko.
Bo sami przed sobą nie uciekniemy, choćbyśmy znaleźli się na drugim końcu świata.

Ponieważ w zeszłym roku wymieniałam, to w tym też :P
W tym roku dużą rolę odegrały w moim życiu takie osoby jak:

Paweł, Olka, Iwonka, rodzice, Natalia, Sitek, Malwina, Martyna, Julia, Ala, Iza, Seba...

Dużo się od nich nauczyłam.

Dziękuję :)

.

Cicha noc, święta noc...

2011-12-25T15:18:00.005+01:00

Wczoraj była Wigilia, dziś Boże Narodzenia.
Jedne z najważniejszych Świąt chrześcijańskich.
Ale nie tylko.

Święta mamy w sercu, a nie w kalendarzu.
Jeśli komuś zależy, to spędza te dni z ludźmi, których kocha, którzy są dla niego ważni, którzy są mu bliscy, nie dla tego, że to Święta i tak trzeba, tylko dlatego, że po prostu nie chce być sam.
Albo nie chce by jego bliscy byli sami...

Jeśli ktoś nie chce, nie spędza ich wcale. Wolny wybór.
Święta nie są nakazem.
Ale to nasze serce mówi nam jak i z kim będzie nam wtedy najlepiej.

Chcemy je spędzać z bliskimi, bo ich kochamy, bo każdy dzień spędzony z nimi jest dla nas czymś wyjątkowym, a fakt, że są to akurat Święta, pogłębia tę wyjątkowość.

Nie chcemy czuć się samotni i zapomniani w ten dzień.

Siedzimy tylko i rozmyślamy wtedy nad czymś nad czym nie powinniśmy.
Dołujemy się.
Denerwujemy się czymś, czego być nie powinno.

I tak zamiast się cieszyć, spędzamy resztę Świąt w złości i żalu.

A są na Świecie ludzie, którzy pozostają całkowicie samotni, bo tak akurat potraktował ich los. I nikt ich nie zapytał przed Świętami czy chcą tego złego losu czy nie.
I sami sobie nie wybrali samotnych Świąt, bo mieli akurat taki kaprys.

Bo wydarzyło się w ich życiu coś, co na zawsze zmieniło ich Święta.
I są teraz sami, bez nikogo, wśród obcych, daleko i nie mają żadnego wpływu na to jak miną te dni ani wszystkie ich następne.

Bo czasem trzeba się spieszyć aby z kimś być.
Jedne Święta są w dużym, ciepłym gronie, a innych nie ma w ogóle...

Tak już jest.
Bo nie ma się żadnego wpływu na to co nas może nagle spotkać.

Potem się żałuje, że prze 1 marną głupotę można już kogoś nie nigdy zobaczyć...

.

raz raz nie ma nas....

2011-12-20T01:19:00.001+01:00

I hop ziup...

Wyjechaliśmy :)

.

black hole

2011-12-19T12:49:00.000+01:00

Whole black hole.

Nie chce mi się gadać.

.

2011-12-17T02:50:00.001+01:00

Tyle radości ;)

Wycieczka będzie :D
Oj będzie się działo.......... ;)

.

Float in the sky

2011-12-14T13:39:00.000+01:00

Marzy mi się wspólny wyjazd w góry :)
O kilku dni nie myślę o niczym innym.
Jedną nogą już tam gdzieś jestem i chodzę po górach i dolinach.
Jedną nogą tak trochę dziwnie i po omacku, ale jakoś człapię.
Teraz tylko złapię Pawła, wciągnę nas oboje na tamtą stronę gór i załatwione.
Co 4ry nogi, to nie jedna :P

I tak to jest.

Jeszcze ta słoneczna pogoda. Normalnie dobijające, jeśli się siedzi w domu i wie, że w tym czasie mogłoby się tyle zrobić i zobaczyć....

Oby do wyjazdu.
i nabrania nowej energii na nowy rok :)

.

Żyj z całych sił.....

2011-12-08T12:50:00.004+01:00

"Żyj z całych sił
I uśmiechaj się do ludzi
Bo nie jesteś sam
Śpij, nocą śnij
Niech zły sen Cię nigdy więcej nie obudzi
Teraz śpij

Niech dobry Bóg
Zawsze cię za rękę trzyma
Kiedy ciemny wiatr
Porywa spokój
Siejąc smutek i zwątpienie
Pamiętaj, że

Jak na deszczu łza
Cały ten świat nie znaczy nic a nic...
Chwila, która trwa
Może być najlepszą z Twoich chwil...

Idź własną drogą
Bo w tym cały sens istnienia
Żeby umieć żyć
Bez znieczulenia
Bez niepotrzebnych niespełnienia
Myśli złych

Jak na deszczu łza
Cały ten świat nie znaczy nic a nic...
Chwila, która trwa
Może być najlepszą z Twoich chwil...
Najlepszą z Twoich chwil"

Dżem

.

Chwila, która trwa

2011-12-07T23:34:00.002+01:00

"Bo w tym cały sens istnienia
Żeby umieć żyć"

Czasem mam wrażenie, że to co nas otacza opiera się na tym, by robić wszystko, bo trzeba, bo tak powinno być. Bo tak jest skonstruowany świat.
Bo trzeba zrobić to, bo trzeba zrobić tamto, być tu i tam.

Nikt już nie skacze bez spadochronu.
Jeśli jednak znajdzie się gdzieś taki śmiałek, to zaraz po wylądowaniu idzie za róg, ubiera na powrót swój stary uniform i wraca z powrotem na swoją drogę.

Czasem trzeba skakać częściej i dłużej, żeby zachować wewnętrzną równowagę.
Bez zastanowienia.
Bo w tym cały sens istnienia
Żeby umieć żyć

.

Za to.

2011-12-05T23:41:00.004+01:00

Raz tak, raz inaczej, byle do przodu....

Ten zwrot chodzi za mną już od kilku mies. :P
Ale coś w nim jest.

niby tak każdy z nas zawsze na coś narzeka, zawsze z czegoś tam jest niezadowolony.
Ale nikomu nie przychodzi wtedy do głowy, że szkoda na to czasu, a każda negatywna myśl ciągnie za sobą pozostałe negatywne emocje.
Im więcej myślimy, o tym, że mamy źle, że coś jest nie tak, tym więcej przyciągamy takich zdarzeń.
Bo kto zaprzeczy, że człowiek, który jest zawsze uśmiechnięty, ma pozytywne nastawienie do wszystkiego - nie ma dobrze?
To zależy też od tego, co uważamy za "dobrze".
Może po prostu to, że w danym momencie jesteśmy zadowoleni z siebie, z naszych bliskich, z tego co robimy i co mamy.

I jesteśmy wdzięczni.
Za każdy kolejny dzień.
Za to, co do tej pory osiągnęliśmy.
Za to co mamy i kim jesteśmy.
Za to jakimi ludźmi się otaczamy.
Za to, że kochamy i jesteśmy kochani.

Po prostu.

Wystarczy popatrzeć do lustra, podziękować sobie samemu, za to jak sobie świetnie ze wszystkim radzimy, a droga ku lepszemu staje otworem...

W końcu są ludzie, którzy na prawdę mają gorzej niż my.

Na zdjęciu z Malwiną.
Kwiecień zeszłego roku.

.

raz tak, raz inaczej, byle do przodu...

2011-12-03T16:44:00.001+01:00

Ostatnio odkryty kawałek. Jakoś tak mi się spodobał.
Mimo czasowego wycia Chestera :P

A ogólnie to:
Raz tak, raz inaczej, byle do przodu... :P

Czasem niestety trzeba z czegoś zrezygnować, na rzecz innego wyboru.
I tak to jest.
Trochę żalu zawsze zostaje, że idzie się tą drogą, a nie inną, ale jakby się wybrało tę 2gą, byłoby podobnie.
Nie można mieć wszystkiego.
Ważne, żeby się obok miało kogoś bliskiego, z kim chce się wszystko dzielić.

Wtedy każda decyzja jest łatwiejsza i wszystko wydaje się jaśniejsze.

Mała iskra zawsze jest potrzebna :)
Mała budzi dużą, a duża rozbudza płomień.
Trzeba o niego dbać i rozpalać go regularnie, by nie zgasł, bo potem trudno go znów zapalić.

Ale tak to jest.

Ważne, by nie zapominać w tym wszystkim o sobie.
I czasem zrobić też coś dla siebie, bo jak tego nie ma, to trudno się potem wprawić w dobry nastrój.

.

Where is my Mind

2011-12-01T18:22:00.000+01:00

Dzisiejszy dzień sponsoruje Pixies.

Wybory są trudne.
Praktycznie każdy z nas nie lubi stawać przed trudnymi wyborami.
Zawsze są jakieś za i przeciw.
Czasem jest ich więcej, czasem mniej.
A czasem żadne z nich nie są tak do końca dobre.
Co wtedy zrobić? Przeczekać?
Tylko co to tak na prawdę da?
Jaki będzie w tym cel?
Czy w ogóle musi być jakiś cel?

Nie jestem pewna ani 1szego ani 2giego.

Może zrobienie listy za i przeciw, nie jest wcale takim złym pomysłem...

"Where is my Mind?"

Tylko, czy jeśli wstrzymam na jakiś czas z decyzją, jeśli go przeczekam, to czy będzie to dobre dla mnie?
Bo jakoś nie umiem brać pod uwagę tylko swojego dobra.
Zawsze myślę tylko o innych.

Obie opcje niosą ze sobą jakieś korzyści.
Tylko czy te korzyści da się ze sobą połączyć w chwili obecnej?
Chyba nie.
Trzeba wybrać.
I albo iść do przodu, albo przeczekać jeszcze chwilę, znaleźć konkretną pracę i wtedy ruszyć dalej.

.

They Don't Care About Us

2011-11-30T10:43:00.000+01:00

I'm tired of bein' the victim of hate.

.

rachunki

2011-11-29T10:44:00.004+01:00

Jest takie bardzo mądre powiedzenie: Umiesz liczyć, licz na siebie.

Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach.
Więc jeśli jest taka możliwość najlepiej jak najwcześniej wyprowadzić się z domu.
Im później, tym bardziej psują się relacje rodzinne.
Czasem nie można ich już odbudować.
Dobre chęci z jednej strony to za mało.
Lepiej usunąć się w cień, gdzieś z dala od bliskich i odwiedzać ich tylko czasami.

Tak jest zdrowo.
I każdy zachowuje zdrowy rozsądek i swoją godność.
I wszyscy są zadowoleni.

I tak to jest.

Na zdjęciu z Olką, wiosną tego roku.

.

lepiej

2011-11-26T15:32:00.002+01:00

Po hardcore`owej nocy w ogniu...
Jest lepiej :)

Powyżej odbijamy się w lampie. Z Malwiną.

.

ogień

2011-11-25T22:41:00.003+01:00

PALI MNIE OGIEŃ!

Kiedy będzie koniec?
Jestem już zmęczona i obolała.
Chcę po prostu obudzić się i gdzieś normalnie pójść, coś normalnie zrobić i z czegoś się normalnie cieszyć.

Boli mnie niemoc.

Boli mnie uśmiech.

Każde, nawet najmniejsze rozciągnięcie ust powoduje palący ból.
Ogień rozrywa tkanki.

A przecież uśmiech działa przeciwbólowo...
A jednak nie zawsze.

Sen, jeśli w końcu przychodzi, przynosi koszmary, więc nie sposób jest do niego uciec.

...

Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej.

Powyżej stare zdjęcie z przymierzalni.
Odkopane z dysku.

Nothing Compares 2U

2011-11-24T12:58:00.000+01:00

Nothing compares to you :)

.

I tak to jest

2011-11-22T13:31:00.005+01:00

Trudno jest czasem dotrzymać słowa
Choćbyś nie wiem jak się starał, są rzeczy które tak popsują Twoje plany, że nie ruszysz się dalej, dopóki ich nie załatwisz.
Nie rozumiem tylko dlaczego zawsze zdarza mi się to wtedy, kiedy już coś zaczyna się wreszcie normalnie układać i zaczynają mi wychodzić sprawy z którymi miałam problem od lat.

Wszytko dobrze się układa, nagle bach i znów muszę kombinować co zrobić, aby ze wszystkiego się jakoś wywiązać.

Chyba znów przeczytam sobie "Sekret".
Co i Wam polecam.
Czyta się lekko i szybko. A efekty widać niemal natychmiast.

Tak sobie myślę, że czytając go wiosną, trafiłam na swój czas.
Dzięki temu MAM wszystko, co zdarzyło się do tej pory.
A przede wszystkim TO, czego od zawsze pragnęłam.

Niektórzy mogą twierdzić, że to bzdury i bajki.
Ale ja wiem swoje.
Bo najlepiej słuchać siebie.
Bo tylko Ty wiesz, co tak na prawdę wpływa dobrze i źle na Ciebie i Twoje działania.
I tylko Ty umiesz kierować tym, co będzie w przyszłości.
Jak ją sobie dobrze zaprogramujesz, to nie będzie dla Ciebie rzeczy niemożliwych.

Sam jesteś sobie programistą.
Wystarczy tylko bardzo chcieć.

I tak to jest.

.

Someone Like You'

2011-11-20T12:39:00.000+01:00

I thank that you are P.

I thank for you,
all your ideas,
whom you are.

Simply.

:):*

.

zjeżdżalnia

2011-11-18T23:01:00.005+01:00

Ok kilku dni wyglądam jak malina.
Silne uczulenie, prawdopodobnie na nowe plomby w zębach.
Będzie wywiercanie... będzie się działo :P

Zły humor i irytacja szły za mną już od kilku dni.
Dziś wpadł Paweł i jak ręką odjął.
Wrócił dobry humor i uśmiech :)
Przy okazji miłego dnia zaliczyliśmy wizytę w przychodni i 2 silne zastrzyki odczulające :>
Czasem się zastanawiam, czy dziwacznych sytuacji będzie kiedyś koniec, czy tak będą się za nami ciągnęły dożywotnio :P
Bo wygląda na to, że jednak oboje mamy na tyle "szczęścia", że co rusz spotykają nas same nietypowe historie :P A jak już jesteśmy razem, to są to już zjawiska paranormalne :P Albo raczej paranienormalne :P
Taka zjeżdżalnia zdarzeń.
Wchodzisz do góry, a potem wziuuuuu i na łeb na szyję :P

No.

Nie wiadomo czy śmiać się, czy płakać :P
Chyba jednak śmiać się.

Nie ma to jak dobre poniszczanie klimatu ;)

.

kurz

2011-11-16T18:46:00.003+01:00

Ludzie są niesprawiedliwi.
Mają na oczach klapki, które przykrywają im ich własne błędy.
Widzą tylko to, co robią i mówią inni.
Nie widząc siebie samego i swoich błędów.
Czasem słyszysz - a ty robisz to i tamto...
A ty co robisz?
Najpierw popatrz na siebie i swoje wady, zanim zaczniesz je wyliczać innym.
Popatrz ile w tobie dobra, a ile tego, co powszechnie nazywane jest złem.
Pamiętaj, że w każdym człowieku jest tego po równo.
Potem popatrz w lustro i powiedz sobie - jestem dobry.
Na prawdę jesteś?

To małe rzeczy wywołują największe burze i sztormy na oceanem naszych głów.
To my nie panujemy nad wiatrem i wzmagamy burzę.
To my nie trzymamy kursu i zbaczamy ciągle i nieuchronnie raz w lewo raz w prawo, telepiąc się na wietrze jak liść osiki.
A gdybyśmy choć raz stanęli i popatrzyli na siebie z boku...

Świat byłby jaśniejszy.

Świat pełen jest kurzu.

Od tego, czy odkurzysz go w porę zależy czy powstrzymasz kolejną burzę,

Na zdjęciu kolejna odsłona skaczącej Olki :)

.

czasem słowa, czasem deszcz

2011-11-16T00:19:00.004+01:00

Słowa ranią najbardziej.
Słowa bolą.
Przez słowa chowamy się w grubą skorupę, spychamy samych siebie w bezemocjonalność.
Zamykamy się w sobie i boimy iść dalej.

Trzeba wiedzieć, na co można sobie pozwolić, a czym można wyrządzić komuś krzywdę.
Czasem mówiąc, wyrządzamy więcej zła sobie, niż temu komuś, komu zamierzamy.
Bo ta osoba kiedyś wybaczy, choć zadra w niej pozostanie na zawsze.
Ale my sami zostajemy z niesmakiem. Do siebie samego. A tego się już nie cofnie.

Żyć trzeba. Ze sobą samym, dla siebie.
Bo życie krótkie jest.

.

slow

2011-11-13T17:19:00.002+01:00

"Hey, slow it down..."

.

Cosmic Love

2011-11-12T12:48:00.000+01:00

"No dawn, no day, I'm always in this twilight
In the shadow of your heart"

Złota piękna jesień.
Chce się wyjść do lasu i pobiec jak najdalej, jak najszybciej, bez oglądania się za siebie.
Czuć na twarzy pęd smagających gałązek.
Świst zimnego, jesiennego powietrza.
Orzeźwienie w płucach.
Trochę więcej życia.

Tęskno mi do zwykłego spaceru. Razem. Bez pośpiechu.
W słońcu.

.

pod górkę

2011-11-09T19:47:00.004+01:00

Różnie bywa.
Czasem z górki, a czasem pod górkę.

A wizyty w Górce są pozytywnie nastrajające.
Tylko nie jest to ta górka, pod którą regularnie muszę się wspinać.
A ostatnie efekty wspinaczki są bynajmniej znikome.

Jest to innowymiarowa Górka.
Taaaka Górka ;)

W każdym razie, górka Górce nierówna.

Zdjęcia z Górki :P

.

AAAAAAAAaaaaaa

2011-11-05T16:37:00.003+01:00

Krzyczeć się chce!!!! :/

Na zdjęciu Olka.
Jeszcze w moim byłym pokoju...

.

Nightcall

2011-11-04T21:20:00.003+01:00

Nie wszystko złoto, co się świeci, jak to się ładnie mówi.

Ogólnie nie mam tym razem w zanadrzu żadnych mniejszych lub większych mądrości.
Piszę tak prostu. Bo piszę.
Bo zaczynam mieć wątpliwości czy wszystkiemu podołam.
Bo jak wszystko zaczyna się już układać, a mnie zostanie wtedy rzucona pod nogę choć jedna kłoda, wówczas się waham. Czy na pewno dam radę.
Wiem, że muszę, wiem, że chcę, ale z dnia na dzień, gdy jestem tutaj, TAM jest coraz odleglejsze i wydaje mi się, że mam coraz mniej szans na powrót do czasów sprzed TUTAJ.
TUTAJ wszystko jest trudniejsze, mimo, że to co kocham najbardziej jest właśnie TU.
Wszystko jest bardziej skomplikowane niż się wydaje.
Ciężko mi ruszyć z miejsca.
Staram się jak mogę.
Ale żeby zrobić to na prawdę potrzebuję solidnego ramienia, które podniesie mnie i poprowadzi z powrotem TAM.
Tego ramienia, które podpierało mnie ostatnim razem i podpiera od wiosny.

Bo tak na prawdę właśnie tam jest najwięcej szans na wszystko.

Angina się skończyła. Teraz walczę z zapaleniem ucha i gardła, i bólem 2óch zębów... ogarniając w między czasie wszystkie rozpoczęte zobowiązania.
Nawet dobrze mi to idzie.
Wreszcie robię wszystko na spokojnie, bez stresu i pośpiechu.
Wreszcie nie martwię się o finanse, bo wreszcie jest jakaś praca, dzięki której czuję się spokojniej. Gdyby była stała, gdzieś poza domem, byłoby jeszcze lepiej.

Wreszcie martwię się o... siebie.

Czy kolejny raz dam radę zaczynać od nowa.

Nie chce mi się o tym myśleć.

Wreszcie mogę chwilę odpocząć. TAK PO PROSTU.

Zawsze chciałam umieścić tu to zdjęcie.
Jakoś tak bardzo je lubię.
7. maja 2011.
Magiczny dzień ;)

.

beztrosko

2011-11-04T00:52:00.002+01:00

Siostra kupiła sobie laptopa.
My sprawdziliśmy tylko jego możliwości :)

Dobre jest czasem bycie beztroskim ;)
beztroska beztroskość.

.

siedzesobie i Cię Kocham

2011-10-31T22:31:00.002+01:00

"siedzesobie i Cię Kocham" :*

.

dobrze

2011-10-30T22:35:00.005+01:00

Dobrze jest, jak jest dobrze :)
Trochę ciepła, radości.... ;)

Czasem tak niewiele trzeba :*

Lubię tę serię zdjęć, więc wrzucam kolejne :)

Robiła M.

.

Niebieskie, Zielone i Czerwone...

2011-10-30T11:58:00.021+01:00

Niebieskie, Zielone i Czerwone...

Kolorowe jeziorka do których mieliśmy się wybrać.

Wszystkie 3 jeziorka ukryte były głęboko w lesie.
Prowadziły do nich 2 trasy.
Właściciel kwater zaproponował, że w zamian za posprzątanie mieszkania, które wynajmowaliśmy zawiezie nas do miejscowości, z której będziemy mieli bezpośrednią drogę na miejsce.
Jak obiecał, tak zrobił.
Trafiliśmy na upalny dzień.
Więc podróż jego "zabytkowym" autem była iście zbawienna.
W drodze dowiedzieliśmy się, że w czasie działalności Groß-Rosen, więźniowie mieszkali również w naszym budynku.
Chyba nie muszę mówić, że byliśmy w coraz większym szoku.

Pan "kwaternik" (tak go nazwijmy), wysadził nas przy leśnej drodze, w miejscowości, do której nie dojeżdżały żadne autobusy.
Obiecał, że jeśli nie znajdziemy żadnego transportu, przyjedzie i odstawi nas w bezpieczne miejsce.
Oczywiście, jak obiecał, tak nie zrobił.

A my z nową energią podróżniczą rozpoczęliśmy długi, leśny marsz w poszukiwaniu jezior.
Oczywiście zapomniałam wspomnieć, że cała nasza podróż odbywała się bez mapy :P
Tam, w lesie, byliśmy zaopatrzeni jedynie w mały rysunek Pana Kwaternika.
Który jednak niewiele nam pomógł, bo się zgubiliśmy.
Jednak tradycyjnie los nad nami czuwał i spotkaliśmy po drodze 3 osoby, które pokierowały nami w odpowiednią stronę.
Jak się okazało, zielone jeziorko zupełnie wyschło, więc można było podziwiać jedynie niebieskie i czerwone.
My dotarliśmy jedynie do niebieskiego, spotykając na miejscu kilku turystów.
Przyznam, że widok był ciekawy i miło było odpocząć chwilę nad wodą, oraz pomoczyć nogi w tejże lazurowej i lodowatej wodzie :D
Zrobiliśmy kilka zdjęć i ruszyliśmy w stronę jeziora czerwonego, którego niestety już nie odnaleźliśmy.
Idąc cały czas w dół mieliśmy nadzieję, że trafimy na jakąś cywilizację, w której będzie można złapać jakiś transport powrotny.
Po drodze na wysokości ok 600-700 m.n.p.m. natknęliśmy się wielkie piaskowe wydmy w środku lasu :D Prawdopodobnie właśnie w ich okolicy znajdowało się ostatnie z jezior, ponieważ obok płynął dziwny brązowy strumień. Ale czas nas gonił, zbliżał się wieczór, a my z kolejną końcówką funduszy byliśmy w zupełnie nie znanym nam miejscu.
Trafiliśmy wreszcie do jakichś zabudowań i stamtąd zadzwoniliśmy do Pana Kwaternika.
Jak już wcześniej wspomniałam, był on zbyt zajęty aby nas odebrać.
Kto wie, może goniły go demony przeszłości ;)

Zmęczeni i zrezygnowani szliśmy wzdłuż drogą machając na stopa. Niestety nikt się nie zatrzymał.
Gdy dotarliśmy do jakiegoś przystanku w celu małego odpoczynku, wyszłam na chwilę na drogę i pomachałam od niechcenia do nadjeżdżającego auta.
Zatrzymał się młody chłopak, który zaproponował nam podwiezienie do następnej miejscowości.
Zaczęliśmy z nim rozmawiać i tak zaaferował się nasz podróżą na stopa bez mapy, że zaproponował nam podwiezienie aż na dworzec do Kamiennej Góry, czyli jakieś 18 km. dalej :) Najpierw myślał, że jesteśmy rodzeństwem, a potem stwierdził, że może sam kiedyś tak pojeździ.
Jak już dotarliśmy na miejsce, był na tyle uprzejmy, iż sprawdził nawet autobusy, którymi możemy dostać się dalej :D
Za co mu serdecznie dziękujemy.
Mając godzinę do autobusu zaopatrzyliśmy się w bułki i ser żółty,w sklepie, w którym "nie sprzedawano sera i chleba na kromki" :P (jednak nasza wrocławska Alma góruje w tym temacie ;))
Wsiadając jednak do autobusu przeżyliśmy szok cenowy.
Jednak spotkaliśmy tam kolejną życzliwą osobę i w cenie 1 biletu pojechaliśmy oboje :)
I tak koło godz. 20 trafiliśmy do Świdnicy.
Tam nie było już tak kolorowo, ponieważ machając przejeżdżającym autom przez 3 godz. nic się nam nie zatrzymało :P
Paweł wyciągnął koło ratunkowe i zadzwonił do kuzyna, który o północy miał nas przechwycić z jednego ze świdnickich skrzyżowań.
I w ten sposób spędziliśmy ostatnią godzinę wycieczki siedząc na murku i wspominając ostatnie dni wyprawy.
40 min po północy byliśmy już w domu.
Głodni, zmęczeni i zmarznięci ale zadowoleni :)
Aha - przy okazji Paweł zgubił portfel, przez co mieliśmy potem mnóstwo innych przygód :D, Ale to już inne opowieści :)

Korzystając z takiej możliwości jaką daje mi ten blog, chcielibyśmy podziękować wszystkim przymusowym i normalnym sponsorom naszej wyprawy :) oraz tym osobom, bez której nie byłaby ona tak ciekawa i pełna emocji:
Izie i Rafałowi, Panu z córkami, który podwoził nas jako pierwszy, Pani z hotelu Panorama w Bolkowie, Panu Amerykaninowi z Polski,Pani z księgarni w Kamiennej Górze, Panu z Kamiennogórskiego Rynku, Panu Kwaternikowi, oraz Panu, który podwoził nas jako ostatni.

A ja osobiście dziękuję Pawłowi, bo ten wyjazd był taki fajny właśnie dzięki niemu. Nie raz ratowało mnie jego poczucie humoru :P i pomocna dłoń ;) oraz plecy, które dźwigały większość bagażów :P
Ale nie w tym rzecz.
Najważniejsze na takiej wycieczce jest aby być z kimś z kim dobrze spędza się czas, kto lubi to co my, kogo zachwycają zwykłe, proste sprawy i kto cieszy się z naszego obecności, oraz z tego, że może właśnie z nami zobaczyć i poznać coś nowego.
Kto sprawi, że nawet trudna chwila wydaje się łatwiejsza niż jest w rzeczywistości.
Kto potrafi tę naszą rzeczywistość ubarwić jednym uśmiechem drgającej lekko wargi :)

.

Bolków trip ciąg dalszy :)

2011-10-29T18:04:00.032+02:00

Dziś skończę opowiadać o naszej czerwcowej, 5cio dniowej wyprawie na stopa.
Dla tych, którzy wcześniej nie czytali opisu naszych poprzednich przygód wklejam linka

28 czerwca dotarliśmy na stopa do Kamiennej Góry.
Mając w portfelu 20 zł znaleźliśmy się w okolicach rynku.

"Trafiliśmy znów w tę samą uliczkę, z której przyszliśmy.
I właśnie tam podeszłam do pierwszego lepszego Pana pytając o drogę.
Pan ten powiedział nam, że to daleko i na 2gim końcu miasta.
Ale oprócz wskazania drogi zaproponował nam jeszcze, że nas tam zawiezie... :)
Powiedział, że co prawda miał inne plany ale zrobi dobry uczynek :)
Zaprowadził nas do auta i zawiózł prawie na miejsce podając nam swój nr, tel. i adres, mówiąc abyśmy do niego dzwonili jeśli będziemy w potrzebie...
Wyszliśmy z auta i poszliśmy drogą w dół poszukać kwatery.

I tak trafiliśmy do Groß-Rosen w Kamiennej Górze...."

- Zupełnie o tym nie wiedząc...

Droga była dziwna i kręta.
Schodziła w dół i prowadziła jakby na koniec miasta.
Kończyły się wszystkie zabudowania i pojawiało się coraz więcej drzew.
Szliśmy jakieś 15 min. nim trafiliśmy do wiaduktu (podobno jednego z bardziej charakterystycznych miejsc w trasie do wynajmowanych pokoi).
Minęliśmy wiadukt i za nim mieliśmy skręcić... ale nic za nim nie było więc poszliśmy w drugą stronę trafiając na dziwne osiedle z wielkimi autami rodem z Monster Jam zamkniętymi na jakimś podwórzu.
Wróciliśmy więc na drogę, której nie było.
Tam, idąc chwil parę, dotarliśmy do wielkiego, starego i odrapanego budynku, w którym miały mieścić się pokoje do wynajęcia.
Po kilku min. czekania wyszedł do nas nie dzisiejszy pan, w stroju jak z lat 70siątych, w rozpiętej koszuli z owłosioną klatką na wierzchu, zalatujący kilkudniowym kacem i papierosami.
Z nutką strachu w oczach poszliśmy z nim do tylnego wejścia. Tam ów pan otworzył metalowe drzwi i pokazał nam nowe, wyremontowane pokoje, w których mieliśmy spać nadchodzącej nocy.
Warunki jak na tak niską cenę były nawet fajne.
Umówiliśmy się na opłacenie pokoju następnego dnia, zostawiliśmy rzeczy i wyszliśmy w poszukiwaniu najbliższego sklepu w celu zaopatrzenia się w coś na ząb...

Droga do sklepu wiodła obok "starego więzienia" jak tłumaczył nam właściciel kwater.
Nic nie podejrzewając przeszliśmy obok, zrobiliśmy kilka zdjęć i poszliśmy dalej.
Wydaliśmy w sklepie nasze ostatnie 20 zł. na najpilniejsze produkty żywnościowe ;D
Z których o dziwo, przy dobrym zagospodarowaniu powstały potrawy na 3 porządne posiłki dla 2 osób! :D

Bardzo już zmęczeni i ze złym samopoczuciem szliśmy już inną drogą w stronę pokoju.
Gdy nagle trafiliśmy na miejsce, w którym wcześniej zostaliśmy wsadzeni przez pana podwożącego nas aż z Rynku w Kamiennej Górze.
Oboje odruchowo popatrzyliśmy na tablicę umieszczoną z prawej strony jezdni...
A tam widniały informacje -----> !!!!!!!!
- widoczne na 3cim zdjęciu poniżej.

Nie muszę chyba mówić w jakim byliśmy szoku....

A mieszkaliśmy w jednym z domów umieszczonych na zdjęciach...
Co to była za noc...

Noc była ciężka...
Dosłownie i w przenośni, bo jedno z nas się pochorowało.
I takich koszmarów sennych jeszcze nigdy nie miałam :P

Pół nieprzespanej nocy i wstawanie z samego rana. Bezcenne :P
"Skoro świt" ;) zostaliśmy nawiedzeni przez właściciela, który przechwycił Pawła, i pojechał z nim do bankomatu wybrać pieniądze za nocleg.
I tak zostałam sama.
Zaryglowałam drzwi czekając w jednym miejscu na jego powrót.
Na szczęście przyjechał w miarę szybko i dzięki temu spadł kamień z serca :P

Ponieważ postanowiliśmy odwiedzić jeszcze jakieś ciekawe miejsce zapytaliśmy właściciela, czy zna jakieś fajne zabytki lub inne, bardziej przyrodnicze atrakcje.
Dostaliśmy dokładną instrukcję jak dojechać i dojść do 3 jezior wysoko w lesie, które miały mieć 3 wyjątkowe, niespotykane kolory, a ich zabarwienie związane było z wydobywającymi się tam rudami żelaza.
Niebieskie, Zielone i Czerwone...

Ponieważ choroba nie pozwala mi na dłuższe rozpisywanie się,
ciąg dalszy nastąpi... :)

Dziś kolejny dzień leczę mocną anginę.
W gardle hardcore. Każde przełknięcie śliny jest czymś niewykonalnym, wiążącym się z ogromnym bólem.
Gorączka i ogólne osłabienie.
Omamy w nocy, okłady i zimno-gorące poty.
Tony lekarstw.

Pozdrawiam wszystkich zdrowych.
Ubierajcie się ciepło i unikajcie zatłoczonych miejsc z chorymi ludźmi, bo tak jak ja z trudem będziecie przełykać nawet łagodzący kisiel...

Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
- przymusowe nie jedzenie wieczorem sprawiło iż wreszcie nie jestem w nocy głodna :P

Zdjęcia jak widać robiliśmy na zmianę z Pawłem.

.

dużo :)

2011-10-27T16:23:00.006+02:00

Ostatnio dużo się zdarzyło.
Nawet nie mam chwili, żeby o tym napisać.
Dużo nagatywów, ale też i pozytywy :)
"Wiedz, że coś się dzieje".
Bądź co bądź, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło
i widocznie tak miało być.

Może gdybym się do tego wszystkiego nie pochorowała, to wszystko miałoby trochę jaśniejsze barwy.
A tak to wkrada się ironia.
Zresztą lepiej tak niż dołując się.

Szczęśliwa nie okazała się taka szczęśliwa jaką miała być na początku.
Z jednej strony dała dużo szczęścia, z drugiej jednak trochę problemów i zmartwień.

W 3 mies. kolejny raz zmieniły mi się priorytety oraz pogląd na wiele spraw.
Uczucia pogłębiły się i ustabilizowały.
Praca poszła do przodu z prędkością światła. Tak szybko, że nie nadążam.

Zmęczenie materiału sprowadziło choróbsko.
Może dzięki temu będę mogła chociaż chwilę odpocząć :)
Choć wątpię ;)

Czas kolejny raz zmienić miejsce.

Chciałabym gdzieś wyjechać. potrzebuję tego jak nic.
Mój mózg zacina się z nadmiaru informacji. On też potrzebuje odpoczynku.
Najlepiej w jakiejś dziczy.

Co dalej?
Los pokaże.

Ja już w nic nie ingeruje, bo to i tak przynosi odwrotne rezultaty.

Za kilka dni kończy się głosowanie na literacki blog roku.
Ciekawa jestem co w związku z tym przyniesie los :)
A on jest przewrotnym zawodnikiem.

.

2011-10-23T00:44:00.002+02:00

Taniec Eleny

2011-10-23T00:44:00.001+02:00

Bo życie tańczy.
Wciąż.

.

Tylko spokój Cię uratuje :)

2011-10-20T17:36:00.002+02:00

Wszystko się układa.

Mniej lub bardziej korzystnie, ale jednak idzie do przodu.
Jak by nie było będzie dobrze.

"Tylko spokój Cię uratuje ;)"

I pozytywne myślenie ;) bo bez niego ani rusz.
Wszystkie zdarzenia, jakie by nie były, coś wnoszą w nasze życie.
Na wszystkim się uczymy.
Co prawda każdy by chciał, żeby zawsze było dobrze i po jego myśli, ale niestety tak się nie da. Zawsze zdarzy się coś co pokrzyżuje nasze marzenia i plany.
Ale nie znaczy to, że musimy z nich rezygnować.

Jeśli żałujesz niektórych swoich czynów i decyzji, to wszystko przed Tobą.
Zawsze możesz je zmienić. Wrócić do miejsca w którym popełniłeś błąd i spokojnie, bez pośpiechu zalepić zburzony przez siebie mur.
Teraz już wiesz gdzie i jakie błędy popełniłeś, więc drugi raz zrobisz inaczej.
Tak już jest. Czasem jest nam żal. Ale żal to nieodłączny towarzysz niektórych decyzji.

Nie zawsze jest kolorowo.
Ale jeśli obok jest ktoś, komu na Tobie zależy, to zawsze masz dwa razy więcej siły by iść dalej i budować wszystko od nowa.
Bo nie jesteś sam.
Bo obok jest ktoś kto złapie Cię za rękę kiedy będziesz spadał.
Możesz budować w bardziej wyrazistych kolorach.
Na twardszych fundamentach Twoich własnych błędów.

Światło zawsze podąża tam gdzie Ty.
I zawsze będzie oświetlać Ci drogę.
Nie ważne gdzie pójdziesz.
Twoja przystań jest tam gdzie serce Twoje.

happiness is simple :):)

.

dobrze wiedzieć

2011-10-19T18:18:00.007+02:00

13 sierpnia byliśmy z Pawłem na ślubie Marty i Seby.
Fajna impreza.
Najpierw wypad do kościoła aż za Leśnicę, potem przejazd i impreza weselna niedaleko Factory we Wrocławiu.
Trochę potańczyliśmy ;) dużo zjedliśmy, dobrze się bawiliśmy :)

Dobrze widzieć, że w naszych czasach są jeszcze tak odważni ludzie, którzy kochają się wbrew wszystkiemu i wszystkim, potrafiąc tę miłość połączyć w sobie na zawsze.
Którzy nie boją się powiedzieć "Tak" wiedząc, że za chwilę zwiąże ich przysięga.
Niektórzy tę przysięgę traktują lekko, jak coś nie ważnego, zapominając jednak, że tak na prawdę, to składamy ją sobie samym. Obiecujemy sobie, że będziemy kochali tę drugą osobę "dopóki śmierć nas nie rozłączy" i w chwilach zwątpienia pomaga nam ona przywrócić równowagę. Bo wiemy, że każdy je ma, że czasem są wątpliwości i niejasności. Ale jesteśmy tylko ludźmi i mamy prawo o słabości.

Miłość to czasem trudna sprawa.
Nie ma lekko. Oprócz przyjemności są jeszcze sprawy codzienne i obowiązki.
Są zmiany miejsc, zmiany w poglądach, z dnia na dzień zmieniają się nasze potrzeby.
Będąc z kimś nie tracimy swoich potrzeb, a zyskujemy dodatkowe.
Stajemy się dzięki temu bogatsi w uczucia, w wiarę w nas samych. W miłość i w ludzi, którzy nas otaczają i którzy są dla nas ważni.
Są jednak ludzie mniej lub bardziej nam i naszej miłości przychylni.
Trzeba jednak umieć kochać wbrew wszystkiemu.
Bo wszystko się zmienia, a uczucie zostaje.
Czasem nawet i ono się zmienia. Staje się mocniejsze, głębsze i gorętsze.
Powinniśmy umieć rozgraniczać te wszystkie wyżej wymienione tematy. Umieć w tym wszystkim odnaleźć siebie, swoje potrzeby i to czego pragnie się najbardziej, bo czasem za bardzo patrzymy na to co jest obok, co podpowiadają nam inni, którym się wydaje, że wiedzą lepiej czego nam potrzeba. Powinniśmy umieć patrzeć na siebie samych. Bo to my zmagamy się ze światem, uczuciami, myślami i problemami i nikt inny tego za nas nie zrobi.
Nasze serce mówi nam najwięcej i to my sami najlepiej wiemy czego nam potrzeba.
To my wiemy, kto jest dla nas najważniejszy, dla kogo chcemy się budzić, z kim zasypiać, jeść, pić kochać się i spędzać miło czas.
Z kim chcemy się śmiać i na czyim ramieniu płakać.
Wiemy czyje ramiona dają nam ukojenie w trudnych chwilach i czyja dłoń pomaga nam gdy mamy problemy.
Bo właśnie w takich sytuacjach sprawdzamy się najbardziej.
Dzięki nim wiemy, na kogo tak na prawdę możemy liczyć i czy nasza miłość ma sens.
Wiemy, że mimo naszych słabości i smutków, Ten Ktoś będzie przy nas i będzie trzymał nas za rękę gdy będziemy w potrzebie.

Czasami na drodze naszych uczuć stają różne sytuacje i różni ludzie.
Musimy umieć sobie z nimi razić.
Powinniśmy trzymać je od siebie na dystans. Nie pozwalać by za bardzo wpływały na nasze życie, bo o komplikacje jest bardzo łatwo.
Gorzej już o wyprostowanie niektórych sytuacji. Czasem zwyczajnie się nie da.
Musimy wiedzieć, że tylko my sami najlepiej wiemy co jest dla nas dobre.
I każdy kto staje na naszej drodze nie ma prawa ingerować w nasze życie. Ma on swoje życie i swoją historię, która jest tylko jego i wszystkie swoje drogi powinien skierować tam i przejść przez swoje życie sam.
Bo każdy ma swój czas i swoje problemy do przeżycia.
Jeden czas i jedno życie.
Słuchajmy siebie, bo tylko my jesteśmy swoimi najlepszymi doradcami, a każdy inny ma prawo do swojego zdania, ale jest ono tylko opinią, nie gotową receptą na życie.
Każdy ma prawo do miłości, takiej jaka mu odpowiada. Takiej, jaką sobie wybrał. I takiej jaką chce aby ona była. Bez ingerencji z zewnątrz.

A odwaga, to coś co jest w miłości najważniejsze.
To coś, bez czego ona nie może istnieć, bo to ona napędza nas każdego dnia.
To promień słońca, który budzi nas co rano i maluje na naszej twarzy uśmiech, a w głowie obraz twarzy kochanej osoby.

.

Stłuczka :)

2011-10-18T00:13:00.006+02:00

Dobrze jest być kochanym.
Dobrze jest czuć to na każdym kroku.
Wiedzieć, że Komuś na Tobie zależy, że jest Ktoś kto kocha, martwi się i pomoże zawsze jak tego potrzebujesz.
Kto oprócz słowa "Kocham" pokazuje Ci jak jesteś dla Niego ważna.
Kto potrzebuje Ciebie, a Ty Jego.

Wczoraj jak na złość uległam małemu wypadkowi.
Pośpiech, poślizg i mocny upadek.
Ciężki wieczór i ciężka noc.
Dziś wieczorem wreszcie wybraliśmy się z Pawłem na pogotowie.
Tłum ludzi, 4ry godziny siedzenia w poczekalni, 3 min.w gabinecie i rentgen.
Złamania nie ma.
Diagnoza - ogólne stłuczenie kości lędźwiowej i krzyżowej oraz odprostowanie kręgosłupa lędźwiowego.
Zalecenia: kilkutygodniowe uważanie na siebie, powolne robienie wszystkiego, nie nadwyrężanie się, leżenie i ból.

W poczekalni trochę poważnych rozmów, trochę wygłupów, uśmiechu i od razu lepiej :)
Potem powolny powrót do domu i bolesne wchodzenie na 4te piętro.
I dobra kolacja :)

Ostatnie dni razem były bardzo fajne, wesołe i przyjemne.
Wcześniejsze również.
Razem jest dobrze. Po prostu :)

Dedykuję ten post Pawłowi.

Dziękuję że jesteś :*

Wszystko już wiesz ;)

.

Minimetal

2011-10-15T17:05:00.010+02:00

1szego października byliśmy z Pawłem w Impracie na "Minimetalu".
Powtórka zeszłorocznego koncertu.

Działo się dużo więcej.
Muzycy skupili się tym razem na przekazie wizualnym.
Obraz jednak zagłuszył dźwięk.
Było fajnie. Ale ja chyba jednak wolałam tamten pierwszy koncert.
Wtedy było prostot i minimalistycznie.
Z klasą.
Teraz było dla mnie za dużo.
Udało mi się zrobić parę fajnych zdjęć koncertowych i spędziliśmy fajnie czas.
Jednak czasem wydaje mi się, że chcąc coś pokazać trzeba wiedzieć kiedy powiedzieć stop. Aby nie było za dużo.
Bo można w ten sposób łatwo przekombinować.

Czasem mniej znaczy więcej.

Ale na pewno nie można odmówić kapeli pomysłowości.
Performance był ciekawy.

Ostatnio mam w głowie mętlik.
Zastanawiam się kiedy przejdzie.
Bo nie jest dobry.
Za dużo myślę.
O rzeczach, których nie powinnam.
Jakieś brudy zaprzątają mi głowę.
Przeszłość wychyla się z ciemnych zakamarków i rzuca cień na teraźniejszość.

Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło :P
Wystarczy dobry odkurzacz i wszystkie brudy lądują w ciemnym worze ;)
A wór wyrzucamy jak najdalej.

Daleko tak.

.

"Pisz więcej"

2011-10-13T21:01:00.004+02:00

Dziś rano zajrzałam na dawno nie otwieraną pocztę i znalazłam wiadomość z daleka.
Parę słów, a nastroiły mnie mega pozytywnie na cały dzień.
Dziękuję za dobre myśli :)

Pisać więcej.
Bardzo chętnie.
Wszystko jakoś tak samo wychodzi. Samo z siebie.
Siadam sobie przed komputerem i leci.
Czasem tworzę nowego posta z zamiarem opisania czegoś,
a wychodzi coś zupełnie innego.
Z palców spływają zupełnie inne słowa niż te, które były zamierzone.

Dziś odpoczywam.
Dzień dla siebie.
Teoretycznie od rana pilnie pracuję nad projektami.
Teoretycznie.
Czasem jednak potrzebuję nic nie robić.
Nawet ja, ktoś kto w wieku 28 lat uczy się dopiero co to znaczy odpoczywać.
Co to znaczy położyć się na chwilę na łóżku w chwili słabości
i zatopić się w nicości.
Czasem mam wrażenie, że się gubię.
We wszystkim.
W planach, w słowach, w życiu.
W każdej minucie.
Dobrze jest nie być samym, bo wtedy się wie, że ktoś przypilnuje Cię i nie zabłądzisz w sobie zbyt daleko.

Puste krzesło obok daje dużo do myślenia.
Snują się historie, napływają wspomnienia.
Wpadasz w melancholię szybciej niż kiedykolwiek, bo wiesz, że jeszcze przed chwilą ktoś tu siedział.
Teraz siedzi trochę dalej, ale nadal w Twoim sercu.
Człowiek oprócz poczucia bycia z drugą osobą, potrzebuje również fizyczności.
Chciałoby się wyciągnąć tę dłoń i poczochrać suche włosy, dotknąć palcami wilgotnych wag, przytulić.

Pustka boli.
Sprowadza fizyczny ból, boli Cię w dołku, skręca w żołądku.
Jest zimno.

Machasz nerwowo nogą, raz lewą, raz prawą.
Wstajesz co chwilę szukając kolejnego zajęcia i kolejnego.
Ale żadne nie jest w stanie zabić tęsknoty.
Tęsknota zabija Ciebie.
Zżera powoli od środka.
Niespokojność.
Niemożność.
Zimność.

Lepiej chyba jednak zabrać się za pracę i nie myśleć.
Ale na ile jest to możliwe?
Na ile to starczy?
Na dzień, dwa?

Na dobranoc przytulasz zimną kołdrę.
Pół nocy walcząc z bezsennością analizujesz wszystkie dobre chwile, co jeszcze bardziej spycha Twój sen w zapomnienie.
I tak dzień po dniu, noc po nocy.

Potem chwile radości... i znów zimno nocy.

Chciałam ten post dedykować Dmytro i wszystkim innym, którym ten blog się podoba.
Którzy tak po prostu lubią czytać moje słowa.

Jakoś tak.

.

Inaczej

2011-10-12T22:47:00.004+02:00

Powoli do przodu.
Idę.
Przyspieszam w podejmowaniu decyzji.
Zwalniam w życiowym pędzie.
Stopuję w nadmiernym myśleniu.

Zastanawiam się ile razy w całym swoim życiu człowiek przewartościowuje siebie i swoje poglądy.
Czasem pod wpływem chwili robimy różne dziwne rzeczy.
Dla jednych ta chwila trwa całą wieczność, dla innych mgnienie oka.
Ale mamy prawo do błędów i pomyłek.
Uczymy się na nich ciągle od nowa.
Gdyby nie one, czasem nie rozumielibyśmy siebie i innych.
To nasze decyzje dają nam poczucie, że jesteśmy. Że jesteśmy ważni, mamy coś do powiedzenia.
Żadne decyzje w naszym życiu nie są nieodwołalne.

"Popełniaj błędy i naprawiaj je
Gdy dotkniesz dna odbijaj się
Wykorzystaj czas, drugiego już nie będziesz miał

Nie poddaj się, bierz życie jakim jest
I pomyśl, że na drugie nie masz szans

Odetchnij więc, zastanów się
Znajdź jego sens..."

Tak śpiewa Myslovitz.

Zawsze jest czas na naprawienie czegoś, co zrobiło się źle, co zrobiło się nie tak jakby się tego chciało, na zmianę poglądów, myśli, słów.
Na cofanie podjętych już decyzji.
Niektórzy mogą mówić, że raz podjętej decyzji nie powinno się cofać.
Ale przecież takim stwierdzeniem ograniczamy siebie samego.
Sami sobie zamykamy drzwi.

Jeśli się wahasz, to znaczy, że nie był to do końca dobry wybór.
Podświadomie chcesz aby było inaczej.
Twoja podświadomość wie najlepiej czego Ci potrzeba.
To Twój najlepszy doradca.
Tylko on potrafi ustrzec Cię przed niebezpieczeństwem i sprawić abyś był szczęśliwy i bezpieczny.
To Toja intuicja.
Lepszego doradcy nie ma.

"Ciało i rozum w permanentnej niezgodzie"
Jak gra Happysad.
Coś w tym jest.
Nasze serce jest fragmentem naszego ciała.
Idzie z intuicją łeb w łeb.
To najlepsi kompani.
Zawsze mogą na siebie liczyć.
Zawsze ryzykują i zawsze wygrywają.

Po to tu jesteśmy.
Żeby łapać, to czego potrzebujemy, co sprawia nam radość i przyjemność.
Dzięki czemu czujemy się dobrze.
Jesteśmy tu po to by kochać, żyć i nie bać się iść do przodu.
Nie bać się swoich własnych błędów.
Po to by słuchać co mówi nasze serce, wewnętrzne ja.
Jeśli za czymś/kimś tęsknimy otwierajmy szeroko ramiona.
Bo tylko wtedy tak na prawdę poczujemy się wolni.
Jak będziemy kochać i będziemy kochani.
ktoś może powiedzieć, że to przesłodzone i infantylne.
Ale czy nie po to tu jesteśmy?
Żeby się nie bać siebie, swoich uczuć, świata.

Życie daje nam znaki.
Na każdym kroku spotykamy ich tysiące.
I tylko od nas zależy czy będziemy potrafili je zauważyć
i odczytać.
To ono pcha nas czasem w różne sytuacje i miejsca. Stawia nas przed trudnymi wyborami.
Ale to od nas samych zależy jakiego wyboru dokonamy.
Czy pójdziemy w prawo czy w lewo.
Czasem jednak los pcha nas z powrotem na tą samą drogę, mimo iż wybraliśmy inaczej.
Może to kolejny znak?
Od nas zależy czy go przeczytamy.

Dziś widziałam kilka kolejnych znaków.
Dziś podjęłam kilka kolejnych decyzji.
Czas pokaże czy trafnych.
Zawsze przecież mogę zawrócić i zrobić coś jeszcze raz.
Inaczej.

.

""""""""""

2011-10-11T23:31:00.005+02:00

Mały fragment mojej DUŻEJ całości :)

"Miałam sen.
Uciekam długim, ciemnym korytarzem.
Biegnę co chwilę odwracając się za siebie.
Potykam się o bruk ulicy.
Mrok ma kolor indygo.
Niebieska poświata odbija się echem od zamkniętych okien.
Szare kamienice zderzają się ze sobą swoimi brudnymi i pooranymi czasem ścianami.
Uciekam, uciekam, uciekam.
Biegnę.
Nie wiem gdzie, oby przed siebie. Daleko.
Coś mnie goni, nie wiem co.
Nie mogę się zatrzymać.
Wszystko co widzę to urywane obrazy przeszłości.
Wszystko zlewa się w jedno.
Mała ciemność przeradza się w dużą czarną przestrzeń podbitą od wewnątrz materiałem wytłumiającym wszystkie dźwięki.
Biorę udział w spektaklu uczuć, świateł, dzikich spojrzeń.
Z mroku wyłaniają się żółte kocie oczy.
Łypią na mnie z każdego kąta, jak na pyszną ruchomą przekąskę.
Mrugają, przeciągając się leniwie w półmroku.
Biegnę dalej.
Pochłania mnie gęsta szarość.
Wlewa się powoli w każdy zakamarek mojego ubrania.
Czuję lepką ciecz w kieszeniach, w butach.
Mrok wlewa się za koszulę spływając powoli po nagim, rozgrzanym biegiem ciele.
Jest chłodny i kleisty.
Zostawia po sobie brudne ślady.
Włosy powiewają na wietrze, raz, dwa, trzy...
Raz dwa trzy, obracają się raz w lewo, raz w prawo.
Biegnę.
Ile sił w nogach.
Wiatr popycha mnie do przodu, unosi moje ociężałe stopy.
W przebłyskach chwili odnoszę wrażenie jakby brał mnie w swoje ramiona i pchał w odpowiednim kierunku.
Jakby chronił mnie przed moim prześladowcą.
Przede mną samą.
Uciekam przed swoją czarną podświadomością.
Przez złą stroną mojego ja, które raz obudzone pochłania mnie coraz bardziej.
Połyka mnie od środka, zatapiając swoje zimne zęby w mojej nagiej skórze.

Po chwili słyszę głos, jak przez mgłę.
- Jestem tutaj, wszystko w porządku. Nie bój się."

.

mam albo nie mam

2011-10-10T23:42:00.004+02:00

Najbardziej nie chce mi się mówić i pisać, kiedy mam najwięcej do powiedzenia.

fot. Paweł

.

:)

2011-10-10T01:42:00.002+02:00

:)
Po prostu.

.

"Surrender"

2011-10-07T13:53:00.001+02:00

Bezsilność. Znów mnie dopada.
Pojawia się znikąd, w najmniej odpowiednim momencie.
Wypełza z dalekiego kąta i zbliża się powolnym, posuwistym krokiem.
Łapie za stopy, wędruje do góry po łydkach, owija się wokół kolan i ściąga mnie w dół.
Zatapiam się znów w smutek i bezradność.
Nie chcę.
Czuję złość, na siebie, na was, do siebie, do was.

"Świat się kończy"

Nikomu nie pozwalać na więcej.
Stać z boku z dystansem.
Nie pozwalać żeby uczucia brały górę.
Włączyć rozum.
Być obok.
W bezpiecznej odległości od cierni.

Może tak będzie lepiej.

Ale nie umiem.

Zawsze pcham się w najgorszy i najniebezpieczniejszy wir wydarzeń.
Dobrowolnie wchodzę w mrok.
Pociąg do ryzyka i chęć walki jest silniejsza.
Już nawet nie wiem po co mi ta walka.

Wszystkie postanowienia i tak zawsze nie wypalają.
Wszystkie plany same z siebie się rozpadają, choć tak bardzo bym chciała, któryś z nich doprowadzić do końca.
Wiedzieć, że jednak na coś mam wpływ i coś mi się może udać.

Uciec stąd.
Jak najdalej.
Odlecieć i nie wracać.

Weź mnie w ramiona i odlećmy razem.
Tam gdzie wiatr.

.

itp itd

2011-10-06T21:32:00.006+02:00

Lubię jeździć na rowerze.
Lubię czuć wiatr na twarzy, we włosach, wdzierający się po kryjomu pod ubranie.
Lubię prędkość i szybką jazdę z górki.
LUBIĘ być wtedy sama.
Ale czasem chcę dzielić to uczucie z kimś, kto jest mi najbliższy.
Chcę móc przekazać mu swoje odczucia, chcę żeby przepływały przeze mnie jak woda przez wąż ogrodowy i tryskały na jego końcu radością.
Ale wiem, że każdy ma inne uczucia i ile jest ludzi na ziemi tyle rodzajów miłości, szczęścia i samotności.

Dobrze jest mieś przy sobie kogoś bliskiego.
Czuć, że ktoś jest obok, że można na nim polegać, że można się przed nim otworzyć, że można mu zaufać.
Kto nie tylko nas przytuli i da nam poczucie miłości, ale również zapewni, że w chwilach trudu i słabości nie zostaniemy sami jak palec.
Ale czy tak na prawdę, do końca ufamy drugiemu człowiekowi, skoro nigdy nie możemy pewnie powiedzieć,że ufamy samym sobie?
Nie znamy swoich możliwości i reakcji w niektórych sytuacjach, więc nie możemy rzucać się w ciemno na stwierdzenie, iż tak świetnie znamy siebie samego.
Poczucie bliskości drugiego człowieka daje nam możliwość znalezienia się na "swoim miejscu". Trzeba ją tylko umieć odpowiednio przeczytać.

"Samotność to taka straszna trwoga" jak śpiewał pewien znany Pan...
W rzeczywistości nie ma nic gorszego.
Pochłania nas ona kusząc i mamiąc.
Obiecuje złote góry odbierając nam rzeczywistość.

Tak na prawdę oba jej oblicza, które są nam tak dobrze znane, są równie nieobliczalne.
Jest ona zarazem naszym wrogiem i przyjacielem.
Jak za bardzo się w nią zagłębimy, uzależni nas od siebie, jak narkotyk.
Będziemy chcieli jej więcej i więcej... nie zauważając, że w pewnym momencie przekroczymy granicę, która odgradza nasz świat realny od marzeń.
Marzenie o samotności pochłonie nas doszczętnie, stając się tylko marzeniem. Marą senną na jawie, z której nie dane nam będzie uciec.
Pozostaniemy w tej marze myśląc, że już już mamy więcej tego, czego pragniemy, w rzeczywistości nie ocierając się o to nawet przez moment.
Bo czyż marzenia nie są po to, aby o nich marzyć?
Urzeczywistnione nie są już marzeniami...
Wtedy pojawiają się nowe i nowe i nowe...
Kolejne, lepsze, większe i głębsze.
Następne zachciewajki i potrzeby do spełnienia.
Tak jesteśmy zbudowani, że zawsze czegoś pragniemy i zawsze o czymś marzymy.
Bez tego byłoby szaro i buro.
One dodają nam energii, chęci i sprawiają, że robimy plany, mamy cele, że do czegoś dążymy.
Każdy człowiek ma jakiś cel, cel jest układa się w plan, plan układa się w rozkład, rozkład w realizację... itd itp..
W naszym mózgowym komputerze pokładowym mieścimy cały świat.
Zawiera się tam całe szczęście, cała miłość, cała samotność i wszystkie potrzeby tego świata.

Tylko my jakoś nie potrafimy się do nich odpowiednio dokopać.
Kopiemy nieporadnie jakieś nowe tunele. Wciąż od nowa.
Jak nam się złamie łopata, to rezygnujemy myśląc, że nam się nie uda.
Co mocniejsi i odważniejsi rozgrzebują drogę dłońmi, drapią paznokciami, bo wiedzą, że gdzieś tam daleko czeka na nich coś ważnego.
Coś co pomoże im zrozumieć, po co to wszystko robią.
Czego tak na prawdę chcą.
Nie wiedzą jednak, że TO co znajduje się na końcu tunelu zmienia się z sekundy na sekundę i nigdy na jego krańcu nie znajdą tego samego.

.

i co zrobisz, nic nie zrobisz...

2011-10-04T22:57:00.003+02:00

Bo w życiu jest tak jak na huśtawce.
Raz w dole, raz w górze.

Ciekawa jestem tylko czy ktoś bierze pod uwagę zwroty na boki?
Bo przecież czasem, jak wiatr zawieje znosi nas na tej huśtawce raz na prawo, a raz na lewo.

I weź tu zdecyduj się w którą stronę wolisz się huśtać.

Im większy wybór, tym większa niepewność.
Im bardziej się nad czymś zastanawiasz, tym masz mniejsze szanse na podjęcie właściwej decyzji.

Dlaczego?
Ponieważ nie ma potem w tej Twojej decyzji spontaniczności.
Kto powiedział, że długo rozpatrywane sprawy i decyzje są lepsze.
Że taka metoda jest korzystniejsza.
Nie ma nic bardziej mylnego.

Czasem trzeba pomyśleć zanim się coś powie, zrobi, bo można kogoś zranić.
Mocno i nieodwracalnie. Wbić mu w serce zardzewiały nóż, pozostawiając w ranie kujące opiłki, które utkną tam już na zawsze, przypominając o sobie raz na jakiś czas. W najmniej odpowiednim momencie.

Ale im dłużej myślisz tym większą bzdurę wytwarza Twoja wyobraźnia.

TAK.

Ona jest na prawdę o wiele szersza niż myślisz.
Zajmuje niezliczone hektary Twojego umysłu.
Wpełza w najmniejsze i najbardziej niedostępne zakątki.
Czasem podpowiada dobrze, a czasami złośliwie prowadzi Cię na manowce Twojej własnej niepewności.

I potem znajdź drogę...
"i co zrobisz, nic nie zrobisz..." jak mawia Paweł.

Idziesz i idziesz jak ta ofiara. I nawet nie wiesz później gdzie idziesz i po co.
I o co Ci w tym wszystkim tak na prawdę chodziło.
Potem śmiejesz się z siebie jaki byłeś głupi w danym momencie i nie wiesz co Cię skłoniło do tego, a nie innego.
I żałujesz, że gdybyś miał trochę więcej cierpliwości i trochę więcej zapału, wszystko potoczyłoby się inaczej.

Ale Ctrl + z nie wciśniesz.
Możesz co najwyżej mniej myśleć i nie analizować tak mocno wszystkiego.
Czasem wyjdzie Ci to na dobre.

.

.

Auto Color

2011-10-03T18:23:00.004+02:00

Zarzucam na siebie kolor.
AUTOMATYCZNIE.
Wybieram odpowiednią opcję, wciskam enter i leci.
Pokrywa równo niezabarwione fragmenty.
Kawałek po kawałku.
Piksel za pikselem barwi się równomiernie optymizmem.
Jestem w RGB, a może w CMYKu?

Moje oczy znów się śmieją. Mimo iż jakaś ich część nadal płacze.
Gdzieś tam w środku.
Staram się być silna. Bo wszyscy mówią, że jestem, że dam radę.

Jestem robotem, więc może mają rację...
Może na pewno.
A może się mylą?

Kto ma rację, tego się raczej nie dowiemy.
Ale czy o to właśnie w tym wszystkim chodzi? Aby mieć rację?
Może tak, a może nie.

Trzymam się. Zewnętrznie.
Dla niepoznaki uśmiecham się sama do siebie.
Patrz, jak jest dobrze - mówię sobie.
Chwile euforii wygrywają obecnie z chwilami zatapiania się w czarnej dziurze.
Ukrywam się przed sobą.
Chcę żeby było ok.
Boję się przyznać, że mam nadzieję.
Że widzę światło.
Bo co będzie jak nagle zgaśnie?
I znów wyląduję w ciemnym, zimnym pomieszczeniu bez drzwi i okien?
Przylecisz do mnie na ratunek?

Boję się co będzie dalej.
A może nie dam rady?

Jestem tu po to aby patrzeć jak nocami wchodzisz na dach, jak unosisz mnie w przestrzeń, jak zabarwiasz mój świat.

WIESZ? :*

""

Biorę udział w konkursie na LITERACKI BLOG ROKU
Byłoby pięknie jakby coś z tego wyszło.
A jeśli nawet nie, to ziemia będzie obracać się nadal...

To już 5 mies. odkąd powstało pierwsze, podobne zdjęcie.
Groszki i Róże. Małe i Duże :*

.

life must go on

2011-10-02T23:57:00.002+02:00

"co?"

"no"

""

.

Downtown

2011-09-27T11:30:00.004+02:00

life is shit.. sometimes.

Na nic nie masz wpływu.
Wszystko dzieje się poza Tobą.

Twoje decyzje nie mają znaczenia w tym dużym brutalnym świecie.
Twoje potrzeby nie mają znaczenia w tym dużym zachłannym świecie.
Twoje marzenia nie mają znaczenia, w tym dużym szarym świecie.
Twoje szczęście nie ma znaczenia, w tym dużym smutnym świecie.

Kolory dzieją się gdzieś obok, życie idzie sobie samo trzymając pod pachę kawałek przeterminowanej bułki, której i tak nie zje, ale musi mieć poczucie, że coś tam ma.
Na czarą godzinę.

A co jeśli czarną godzina jest zawsze?

Może tak na prawdę stan awaryjny trwa zawsze...?

Tylko nam się wydaje, że jest ok.?
Bo mamy na oczach małe, szare klapki wypozycjonowane widokiem na siebie...

.

Away From The Sun

2011-09-18T20:52:00.001+02:00

There's nothing left to lift me up
Back into the world I know...

.

Bolków trip :)

2011-09-18T01:51:00.014+02:00

25 czerwca pojechaliśmy z Pawłem na naszą 2gą wyprawę na stopa. Miał być 1 dzień a wyszło 5... To były moje najlepsze wyjazdowe wakacje :)
Zaczęło się od wygrania w Radio Wrocław biletów na Puchar Świata w jeździe konnej w Strzegomiu. Wygrałam 4 2 dniowe wejściówki.
Pojechaliśmy tam w Sobotę z Izą i Rafałem.
Impreza ciekawa, ale jak ktoś nie jest koniarzem, to po 10 min. będzie miał dość.
Ogólnie fajne doświadczenie ale szybko wymiękliśmy.
Po jakimś czasie pożegnaliśmy się ze znajomymi i ruszyliśmy dalej na stopa.
Zahaczyliśmy o ogród Zamku w Morawie a potem złapaliśmy stopa do samego Strzegomia. Ponieważ mamy niesamowite szczęście trafiliśmy na ojca z 2ma córkami, którzy wracali z tej samej imprezy i podwieźli nas na sam dworzec PKS. Tam mieliśmy do wyboru 2 opcje - Jelenia Góra lub Bolków. Pierwszy przyjechał Bolków. Ponieważ byliśmy już ledwie żywi ledwie znaleźliśmy jakieś lokum i do niego doczłapaliśmy. Następny dzień zwiedzaliśmy zamki, Świny i Bolków, i tu znów mieliśmy niesamowite szczęście trafiając na promocyjny, darmowy dzień bez biletów :D
Wcześniej byliśmy w Świnach gdzie powstała cała masa fajnych i niesamowitych zdjęć.

Bardzo dużo się wtedy zdarzyło.

2 kwatery w ciągu 3 dni. Obie po tańszej cenie, w 2giej, dostaliśmy droższy pokój w cenie tańszego, a na pożegnanie darmowe mapy Bolkowa i okolic, pocztówki i przypinki :)
Ludzie jednak są dobrzy.

W między czasie była zupa koperkowa za 3 zł. w barze mlecznym, pół dnia pod bankomatem czekając na przelew (który nie przyszedł) do kuzyna Michała, który wspomagał finansowo nasza wyprawę :P
Czipsy i soczki na schodach sklepu przy drodze, makaron z pomidorami i serem przygotowany przez Pawła :) zakupy w Biedrze...
A co dzienne porcje różnego rodzaju lodów przetrzebiły całkowicie nasz skromny budżet wycieczkowy.
Z Bolkowa złapaliśmy stopa do... Kamiennej Góry.
Zatrzymał się nam polski Amerykanin pochodzący z okolic Bolkowa.
Całą drogę opowiadał o swoich podróżach i mieszkaniach, które posiada w Stanach.
Podróż z nim klimatyzowanym autem przy 30 stopniowym upale byłą czystą przyjemnością :) Był nawet na tyle w porządku, że podwiózł nas niedaleko rynku.
Tam po krótkim spacerze zaczęliśmy szukać kolejnego noclegu...

Kasa od Michała nadal nie przychodziła...

Nie mieliśmy funduszy na noclegi ani na jedzenie...
Weszliśmy do najbliższej księgarni aby zobaczyć co tam mają ciekawego.
I gdyby nie pomoc ekspedientki nie mielibyśmy gdzie spać.
Miła Pani wyszukała nam na necie kwatery i zapisała numery tel.
Wyszliśmy z księgarni i zarezerwowaliśmy pokój przez tel.

Trafiliśmy znów w tę samą uliczkę, z której przyszliśmy.
I właśnie tam podeszłam do pierwszego lepszego Pana pytając o drogę.
Pan ten powiedział nam, że to daleko i na 2gim końcu miasta.
Ale oprócz wskazania drogi zaproponował nam jeszcze, że nas tam zawiezie... :)
Powiedział, że co prawda miał inne plany ale zrobi dobry uczynek :)
Zaprowadził nas do auta i zawiózł prawie na miejsce podając nam swój nr, tel. i adres, mówiąc abyśmy do niego dzwonili jeśli będziemy w potrzebie...
Wyszliśmy z auta i poszliśmy drogą w dół poszukać kwatery.

I tak trafiliśmy do Groß-Rosen w Kamiennej Górze....

Ciąg dalszy opowieści nastąpi... :P

Powyżej zdjęcia z samego Strzegomia i Morawy.
A reszta zdjęć wkrótce :P

2gie zdjęcie zrobił Paweł :)

.

I uspokoi każdy nerw... zabawnie pomarszczy dłonie...

2011-09-10T00:23:00.003+02:00

Chcę zawsze tak wyglądać.

.

error

2011-09-07T09:21:00.003+02:00

Rozładowała mi się bateria.
Pierwszy raz w życiu jestem tak wyczerpana, że ledwie chodzę.
Psychicznie i fizycznie.
Do tej pory w mniej lub bardziej trudnych sytuacjach dawałam radę. Czasem wisiałam na włosku, a czasem na linie.
Ale zawsze podciągałam się do góry i zawsze coś gdzieś mnie ciągnęło przed siebie.
Teraz lina zniknęła.
Jestem bezsilna.
Wczoraj pojawił się promień słońca.
Nie wiem co z niego będzie.
"Nie wiem, nie jestem pewnien czy..."
Może popchnie mnie ku dobremu, a może zostanę w bezładzie.
Zdaję się na los.

Człowiek jest w stanie znieść wiele. Czasem wszystko.
Ale gdy jest już pewien swojej ogromnej siły i energii, a coś nagle mu ją zabierze lub postawi przed faktem jej utraty, wówczas zaczyna wątpić.
W swoją siłę, w świat, w ludzi, w życie.
W siebie.

Na swojej drodze spotykamy różnych nauczycieli.
Kiedyś już o tym wspominałam.
Przez całe nasze życie przewijają się ich setki, czasem tysiące.
Musimy tylko umieć widzieć jaka jest ich rola i że są oni po to by nam pomóc.
Żeby nas odpowiednio poprowadzić.
Ale to do nas należy ostateczna decyzja czy wybierzemy drogę jaką nam pokazują.

W pon. przeprowadziłam bardzo długą rozmowę z mamą mojej koleżanki.
Ona była moim kolejnym nauczycielem.
Dzięki niej wiem, że czasami dobrze robiłam.
Że bycie wdzięcznym za to co się ma to coś, co daje nam poczucie spełnienia i możność życia dalej, jest czymś niesamowicie ważnym. Napędzającym naszą machinę.
Spędziłyśmy kilka godz. przy kawie.
W pewnym momencie dziwnym zbiegiem okoliczności weszłyśmy na temat "sekretu".
Pani Ewa wyciągnęła książkę i powiedziała, że dostała ją od przyjaciółki, która jest chora na raka. Która walczy.
Na stronie tytułowej widnieje dedykacja, pozwolę sobie ją przytoczyć, bo dzięki niej otwierają się umysły:

Ewuniu
bądź zawsze młoda w myślach...
i bądź wdzięczna.

Wrocław 17 luty 2008 r.

Nie wiem czy ta osoba nadal żyje, ale wiem że zgłębiła tajemnicę tego świata.
Że wszystko co posiadamy bierze się z wdzięczności.
Łącznie z naszym szczęściem i miłością.
Bo gdy nie jesteśmy wdzięczni za to co do tej pory dostaliśmy i za to co mamy obecnie, to nie będziemy szczęśliwi.
To nie dostaniemy więcej.
To nie będziemy otwarci na nowe możliwości.
To świat zepchnie nas w szary kąt, gdzie jest pusto, zimno i źle.

Dziękuję Pani Ewo za tyle dobroci.

Moja bateria jest pusta.
Zaczyna ładować się od nowa.
Trwa to na tyle wolno, że nie jestem w stanie unieść widelca i poczuć smaku tego co jem.
Wszystko dzieje się poza mną.
Już nie ode mnie zależy czy się naładuje czy nie.
Nie mam na nic wpływu.
Mogę jedynie patrzeć na siebie z boku.

Tak jest łatwiej.

Chce mi się płakać, ale nic na to nie poradzę.

Nie mam siły na ciągłą walkę ze światem.
Może z perspektywy widza będzie mi lepiej...

.

termin ważności

2011-09-02T13:57:00.008+02:00

Życie jest czasem przeterminowane.
Niby z wierzchu i w środku wydaje się, że wszystko jest ok.
Ale w którymś momencie dostajesz znak, że minął termin ważności.
I albo skaczesz z mostu albo zjadasz to co masz.
Jak skoczysz, to masz szansę przedłużyć termin ważności o jakiś czas lub bezterminowo.
Zależy to od odpowiedniej współpracy.
A jak zjesz to co masz, lub całkiem zrezygnujesz z tych 2 opcji, to tylko poczujesz niesmak, przede wszystkim wobec siebie samego.
Bo w którymś momencie zauważysz, że zabrakło Ci odwagi.
A jak brak Ci odwagi, to tak na prawdę nie masz po co żyć.
Bo świat jest tylko dla tych, którzy nie boją się walczyć z tym co im daje życie.
A ono robi co chce.
Raz daje Ci tęcze i kolory, innym razem szaro-bure mazie, które wydają Ci się beznadziejne...
"Wydają" dobre słowo.
Wydają, bo tak na prawdę, to tylko od Ciebie zależy czy coś będzie kolorowe i dobre, czy nie. Od Twojego spojrzenia na to, od twoich gestów, słów i czynów.
2gi człowiek choćby przeniósł dla Ciebie i górę, nie będzie miał wpływu na Twoją niemoc wobec samego siebie.
Najgorsze co można zrobić, to nie podejmować walki i uciekać gdzieś na bok, gdzieś gdzie wydaje Ci się, że będzie lepiej.
Bo czasem spadasz z deszczu pod rynnę.
Bo czasem człowiek tak na prawdę nie potrafi docenić tego co ma.
Wydaje mu się że jest nieszczęśliwy, bo jedna, druga czy trzecia sprawa układa się nie po jego myśli.
Ale to jest błędny sposób myślenia, bo chwile zwątpienia przytrafiają się każdemu.
I każdy człowiek ma do nich prawo.
Ale tylko od niego zależy czy te jego chwile nie zniszczą jego samego i jego bliskich.
Czasem trzeba się dla kogoś poświęcić, czasem trzeba zrobić coś czego się nie chce, czego się nie lubi, żeby potem było dobrze. Aby późniejszy czas przyniósł nam to czego pragniemy, spokój i zadowolenie.
Czasem prosimy kogoś by się zmienił, dostosował, lub mniej starał, nie poświęcał dla nas, bo wydaje man się to niepotrzebne, nic mylnego.
Może ta druga osoba właśnie tego potrzebuje?
Starania się.
Miłość właśnie na tym polega, na staraniu się, walce, poświęceniu, dostosowaniu do potrzeb 2giej osoby.
Bo nie mamy prawa prosić nikogo o te zmiany nie dając od siebie nic w zamian.
Nie dając tego samego.
Bo istota szczęścia leży po 2 stronach.
Tworzymy je po połowie.
Mamy taki sam wkład i tak samo powinniśmy się mu poświęcać.
I w równym stopniu o nie walczyć.
Nie pozwalać, by robiła to tylko jedna osoba, bo wpędzamy ją w dół czarny, nieprzegnany.
Doceniajmy bliskich i cieszmy się z ich drobnych gestów i dużych uczuć.
Bo dają je nam, bo nas wybrali. Właśnie po to by się nimi dzielić.

Szczęście to duże słowo. Tak jak Miłość.
Miłość nie mija. Albo jest albo jej nie ma.
Jak jest, trzeba ją trzymać z całych sił, bo drugiego takiego szczęścia nie znajdziemy.
Tak samo jest właśnie z tym całym Szczęściem.
A jeśli jest Miłość, to jest i szczęście. To największe, nieporównywalne z niczym innym.
Trzeba tylko umieć je dostrzec i nie pozwolić żeby zwykłe codzienne sprawy nam je przysłoniły.
Bo one są i zawsze będą.
Czy jest się razem, czy osobno.
Od życia i od nich się nie ucieknie.
Przenosząc się z miejsca na miejsce pogarsza się jedynie swoją własną wewnętrzną sytuację, sprawia się, że wszystko dobre, co nas do tej pory spotkało, ulatuje.
Czasem szybciej, a czasem powoli.
Obumiera.
Samo z siebie.
Umieramy my sami.
Dlatego jeśli kogoś spotkał ten jeden jedyny dar, którego niektórzy ludzie nie są w stanie uświadczyć czasem przez całe życie, trzymajmy go z całych sił i nie wypuszczajmy pod żadnym pozorem.
Bo nigdy więcej go nie odnajdziemy.
Jeśli ktoś ciągle chce poprawiać swoją sytuację, nie widząc, że jest dobra, nie dostrzegając w niej tego co pozytywne, tego, że na prawdę jest szczęśliwy, wówczas traci on samego siebie.
I choćby uciekł na koniec świata, przed sobą samym nie zdoła się schować.
Bo brak szczęście tak na prawdę siedzi w naszych własnych głowach.
Cieszmy się więc tym co mamy, bo bardzo szybko i bardzo łatwo możemy to stracić, na własne życzenie. Na własne widzimisię. Przez nasze własne kaprysy, nasze własne przyzwyczajenia.
Trzeba po prostu nauczyć się pokory dla życie i tego co ona nam daje. Umieć to przyjmować, umieć walczyć i nie cofać się, nie rezygnować zbyt szybko.
Trzeba mieć pokorę dla ludzi i dla tego co oni nam dają i co wnoszą w nasze życie.
Trzeba umieć szanować potrzeby innych, a nie tylko swoje.
A to wszystko wymaga czasu. Nie da się tak hop-siup.
Każdy ma w życiu swój czas, w którym zaczyna się życie.
Dla jednych jest to już dzieciństwo, dla innych koniec liceum, a jeszcze inni zaczynają żyć nawet dopiero po 30stce..
Czasem spada to na nas znienacka, a czasami na naszą własną prośbę...
Jako ludzie musimy być konsekwentni wobec swoich słów i czynów.
Bo czasem ranimy nimi do żywego swoich bliskich.
Tych, którzy oddali by za nas swoje życie.
Którzy nas kochają, potrzebują, szanują i wspierają.
Którzy są z nami szczęśliwi. A my tego nie doceniamy, bo nagle coś nam się nie spodobało... coś, co tak na prawdę w skali całego życia, nie ma żadnego znaczenia.
Wiem, że jeśli się kogoś kocha, to stać nas na największe poświęcenie.
Bo na tym to polega.
I nie jest to jakieś ogólne ludzkie prawo.
To prawo wszechświata i szczęścia.
To prawo nas samych. Naszego sumienia.
Potrzeby są różne. Zmieniają się z dnia na dzień.
Jednego dnia potrzebujemy czegoś, a innego wydaje nam się to zupełnie dziwaczne i niepotrzebne.
Musimy umieć się przystosować, do tego, że życie się zmienia, że my się zmieniamy.
Zmieniają się nasze myśli, uczucia, ciało.
WSZYSTKO IDZIE DO PRZODU.
I nie znaczy to, że zmienia się na gorzej, jest po prostu inaczej.
Czasami trzeba trochę cierpliwości i przeczekania, żeby było lepiej.
Czasami trzeba się wczuć w drugiego człowieka, żeby przestać myśleć tylko o sobie samym i o swoich wygórowanych i wymyślonych pragnieniach.
Miłość, empatia i zrozumienie zamiast samolubności i ucieczki.
To jest to, co podnosi ludzi do góry. Powoduje uśmiech i chęć do życia.
Radość z siebie samego i z drugiej osoby.
Zadowolenie i spokój wewnętrzny.

Uciekając do nowego, co na pierwszy rzut oka może nam się wydawać lepsze, niszczy nas samych.
Burzymy swój wewnętrzny spokój.
Sami sobie fundujemy chaos i zniszczenie.
Na własne życzenie.

Sami w sobie niszczymy naszą wrażliwość, naszą ludzkość i naszą Miłość...
Z własnej głupoty.
Bo nie potrafimy chwilę poczekać, i powalczyć.

Doceniajmy, to co mamy i kogo mamy, dla siebie.
Tak po prostu.

.

cztery litery

2011-09-02T01:12:00.002+02:00

czasem jest źle...
a czasami nie...

.

I pomyśl, że...

2011-08-26T01:52:00.006+02:00

Czasem rodzimy się, a czasem umieramy.
Czasem ktoś nas kocha, a czasami nienawidzi.
Czasem ktoś tęskni gdy nas nie ma, a czasami nawet nie zauważa naszego braku.
Czasem podejmujemy ważne decyzje, a czasami zupełnie nie chce nam się nawet o nich myśleć.
Czasem błądzimy, a czasami odnajdujemy drogę.
Czasem się boimy, a czasami odważnie skaczemy w ogień.
Czasem myślimy, a czasami wyłączamy rozum.
Czasem żyjemy, a czasami tylko udajemy.

Każdy ma jakiś czas. Czasem dobry, a czasem nie. Czasem ma go mało, a czasami za dużo.
Wszystko zależy od niego jak go wykorzysta.

Czasem mi się nie chce.
Tak po prostu.
A czasami mogę przenosić góry.

W końcu jestem tylko człowiekiem i mam prawo próbować, "popełniać błędy i naprawiać je..."
Tylko jakoś z niego nie korzystam...

fot. Paweł

.

Szczęśliwa

2011-08-17T13:26:00.005+02:00

Dawno mnie tu nie było...

Nawet nie mam czasu zajrzeć i przypomnieć sobie jak wygląda ten mój blog.
Natłok zdarzeń i wydarzeń.
Obowiązków.

8.08.2011 przeprowadziliśmy się z Pawłem na Szczęśliwą.

Pierwszego dnia, jeszcze na walizkach, pojawiła się tęcza.

Kiedyś oglądałam pewien film, do którego zaglądam jak tylko najdzie mnie ochota.
Była tam taka scena, gdzie Ralph Fiennes obejmuje Juliette Binoche, stojąc na usłanym kamieniami pustkowiu. Trzyma ją w ramionach i mówi, że gdy ta się odwróci i ujrzy pochmurne niebo, takie będzie jej życie, lecz gdy niebo będzie słoneczne, jej losy również takie będą.
I ona się odwraca.... i widzi nadchodzącą burzę.

Pierwsze co pomyślałam widząc za oknem tęczę, to ta właśnie scena.

Takie będzie nasze życie.
Mały zwiastun koloru, szczęście i radości.

Mieszkamy tu już ponad tydz. a zdarzyło się więcej niż niejednym osobom przytrafia się w ciągu roku.

Bo tacy jesteśmy.
Dzicy i nieokiełznani.

Bo przez cały czas bycia razem pędzimy do przodu nie zważając na wszystko co się w okół nas dzieje.
Czasem stajemy i zamyślamy się czy dobrze robimy, czy damy radę.
Chwile zwątpienia, to normalna sprawa.
Ale lepiej nie myśleć.
Iść do przodu w zaparte.

Czasem trzeba walczyć.
Iść odważnie do przodu i się nie cofać.
Nie rezygnować.
Podejmować ryzyko, naprawiać, budować.

Bo wszystko się uda.
Bo jest po co.
Bo jest powód.
Bo jest szczęście.

I każda dobra chwila RAZEM jest warta każdego poświęcenia.

.

idę spać.

2011-08-04T23:17:00.009+02:00

Czasami mam dość.

Dość siebie, dość innych ludzi, dość myślenia, mówienia, robienia i planowania.
Bardzo rzadko, ale jednak.

Czasami czuję się przytłoczona wszystkimi sprawami.
Nie wiem już wtedy co jest mniej, a co bardziej ważne.
Wszystko urasta do rangi problemu, którym tak na prawdę nie jest.

Muszę czuć, że nie muszę. Że nie muszę myśleć i robić sama.
Wtedy robi się jaśniej i lżej.

Moje małe barki zginają się pod ciężarem wszystkiego.
Za małe.

Nie wiem co, jak, z czym, gdzie, kiedy.

Terminy gonią, ludzie czekają, obietnice tłamszą.
Cały czas w biegu i pośpiechu, żeby ze wszystkim zdążyć na czas.
Chcąc żeby wszystko było ok. żeby było dobrze.
Za mało kasy, za dużo wydatków.
Za mało czasu, za dużo planów.

Po prostu mi się nie chce.
Chcę się nie martwić, nie musieć i nie spieszyć się.
Wsiąść na rower i pojechać przed siebie.
Bez zmartwień.
Tak jak ostatnio.

Ale nie umiem uwolnić się od ciężaru przytłaczających mnie spraw.
Inaczej mnie wychowano i obrałam inną drogę.
Chciałabym żeby było mniej i łatwiej. Chociaż o połowę...
Kto by nie chciał.
Ale zawsze trzeba wszystko jakoś wypośrodkować.

To chyba dobra metoda...

Olewam obowiązki i idę spać.

Chyba ten jeden raz mogę?

.

What If

2011-07-27T21:18:00.001+02:00

WIEM.... :*

.

Nobody said it was easy

2011-07-24T18:50:00.001+02:00

spokój jest najlepszym lekarstwem.

"Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard"

:*

.

piszę

2011-07-22T19:29:00.000+02:00

Piszę.

.

mniam mniam ;)

2011-07-12T23:32:00.005+02:00

25 czerwca pojechaliśmy na 2dniowa wycieczkę na stopa...
Z 2 dni zrobiło się 5 wspaniałych dni...
Zdjęcie jest małą zapowiedzią większego wpisu :)

Ale nie o tym tutaj...
Szczegóły wycieczki już za kilka dni.

Ja tu dziś o tym piszę, że życie jest jak choroba.
Jak już złapiesz wirusa, tak trzyma Cię do końca życia.
Czasem poznajesz kogoś, kto choruje na to samo co Ty.
Patrzycie wtedy tym samym wzrokiem, w tym samym kierunku.
Zastanawiasz się w między czasie jak to możliwe, że do tej pory Twój wzrok widział tylko to co trudne, nieogarnięte, to co sprawia smutek, to co tak na prawdę powinno zostać zepchnięte w czarny kąt.
Czarny kąt pochłaniał Cię za bardzo, dominował nad Twoim umysłem i Twoimi pragnieniami.
Czy te pragnienia tak na prawdę były Twoje?
A może były tylko zwykłą ułudą. Rekompensatą za to czego tak na prawdę w życiu brakowało.
Może zastępowały prawdziwe szczęście.
Ludzie którzy ciągle szukają, są samotni, brakuje im uczucia i czują potrzebę bycia docenionym gubią się w marzeniach.
Potem mimo tego, iż zostały one spełnione, ciągle nie mogą wyswobodzić się z chęci posiadania czegoś co sprawi im przyjemność, co ułatwi im życie, co uczyni je barwniejszym. Ciepłym i żywym.
Ale TO już się stało.
Teraz pragnienia są już tylko kolorowym dodatkiem do tego co tak na prawdę jest najważniejsze.
Kleks na torcie ładnie go ozdabia, ale w rzeczywistości nie smakuje lepiej tylko dlatego, że ładnie wygląda.
Dzięki niemu jest po prostu bardziej kolorowo i obcowanie z tortem sprawia więcej przyjemności.

Dziś leżąc z Pawłem na tarasie zdałam sobie sprawę, że tak na prawdę to dopiero wszystko przede mną.
Wszystko co najlepsze.
Dopiero teraz widzę to co powinnam, dopiero teraz czuję, teraz daję i odbieram.
Teraz jestem szczęśliwa.
Chcę być i czuję z tego satysfakcję.
Bo mam z kim się nią podzielić.

"Taki mały skrawek nieba sfrunął z nim na ziemię..."

.

Zagórze na stopa :)

2011-07-05T23:47:00.018+02:00

12 czerwca wyruszyliśmy na stopa w stronę południowo wschodnią.
Wycieczka rozpoczęła się przy Tąpadle. Stacja docelowa wyszła w trakcie jazdy...
Zagórze Śląskie.
Pierwsza nasza wyprawa na stopa udała się wręcz idealnie :)
W drodze mijaliśmy, grochówkę, nachyloną o 7 % drogę gdzie tocząca się butelka wody dotrzymywała nam kroku, ruda dziwka i jej numer na pobliskim przystanku w Modliszowie.
Młodzieniec będący pod wpływem, pragnący dotrzymać nam wycieczkowego kroku.
I wreszcie Złoty Las - niezwykle urokliwa trasa.
Las, droga po deszczu i muesli bananowe :)
I towarzystwo. Najlepsze jakie można sobie wymarzyć.
Jakiś taki inny las. Klimatem nie przypominający żadnego innego.
Dawno tak dużo nie chodziłam jak wtedy.... no może jeszcze Bolków trip ;) Tam to wiele więcej ;) ale szczegóły wyprawy będą później...

Sam pobyty w Zagórzu równie fajny.
Mili ludzie, którzy chętnie nas podwozili, pstrąg pieczony z ziemniaczkami i sosem czosnkowym w knajpie nad wodą, fajny nocleg koło domu, w którym straszy w Lubachowie k. Zagórza. Potem śniadanio-obiado-kolacja z michą smażonych pierogów i poranek na tamie z Zagórzu. Leżenie na tamie i liczenie baranków płynących po niebie.
Potem stop do Bystrzycy, Świdnicy i dom...

Dużo planów się wtedy urodziło.
Dobrych i miłych dla oczu, uszu i serca.

Takie kolorowe dobre życie.
Bezcenne.

Wszystko robię od nowa. Jakby tak popatrzeć wstecz, to czuję się jakbym przespała całe życie.
Budzę się i na pełnych obrotach lecę do przodu.
Rollercoaster gna bez zatrzymywania się.
Pędzi ulicą, bierze mnie w ramiona, unosi, wiruje i stawa znów na ziemię.
Ale ona już nie jest taka sama.
Jest miękka i przyjemna.
Nie trzymam już równowagi.

Chcę tak zawsze.

.

It's such a perfect day

2011-07-04T17:16:00.000+02:00

It's such a perfect day.

All these days with You... ;)

Niedługo dłuższe lub krótsze relacje z Naszych wypraw na Stopa :)
Zagórze, Strzegom, Bolków, Kamienna Góra....

W między czasie wdrażamy w życie nowe projekty.... ;)

...

Archive Lights

2011-06-24T23:25:00.001+02:00

W zeszłym tyg. wygrałam wejściówki na koncert Yaan Tiersen i Archive na Wyspie.
W niedzielę byliśmy na koncercie.
Fajna muzyka, klimat i przede wszystkim najlepsze towarzystwo jakie można sobie wymarzyć ;)
Nawet deszcz był fajny.
Po kiepskim dniu i beznadziejnej sobocie, taka rekompensata była jak najbardziej wskazana.
Przy okazji pozdrawiam Pana Obszarnego z Radio Wrocław, który kupił mój obrazek :P

Wczoraj wygrałam kolejne bilety...
Tym razem 4 bilety na Puchar Świata we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego :P w Morawie koło Strzegomia.
Wybieramy się tam z Pawłem, Izą i Rafałem.

W środę zrobiliśmy sobie 3 km. spacer otwartą przestrzenią w mega burzę... pioruny waliły ze wszystkich stron.
Takich jeszcze nie widziałam.
Dzień wcześniej romantyczne ognisko :P Pieczenie chleba ze śliwką, kiełbasy, 7daysa z czekoladą i sera. Do tego Monte i soczek :P
I niezapomniana jazda o 4 rano 7 km. na bagażniku roweru :D
Wrażenia - BEZCENNE :D

Zresztą jak wszystkie z Pawłem :)

Dostałam z góry 2gą szansę.
Nowe, lepsze życie.

:*

.

Blue Hole

2011-06-16T21:14:00.004+02:00

Dziś mam wrażenie, że siedzę w czarnej dziurze.
Są czasem takie dni gdzie wszystko zwala Ci się na głowę i czujesz się beznadziejnie, mimo tego że jesteś szczęśliwy i ogólnie wszystko jest na dobrej drodze.
Nie cierpię takich momentów gdy wszystko w około przytłacza, a Ty nie masz na nic siły.
Mimo tego musisz wszystko zrobić, pozałatwiać, wywiązać się ze wszystkich obietnic i jeszcze otaczająca aura Ci nie sprzyja...
Ochota na bycie niesłowną i rzucenie wszystkiego w diabły, jest coraz większa.
Ciągle tylko ktoś czegoś chce. Czegoś wymaga, na coś czeka, oczekuje, wyczekuje.
A Ty jak ta marna dusza siedzisz i starasz się żeby było dobrze.

Zaćmiło mnie wczorajsze zaćmienie, którego niestety nie widziałam.
Zakradło się w nocy przez szpary w oknie.
Wyciągnęło mnie z łóżka za kołnierz i wrzuciło do głębokiej czarnej dziury.

No tengo miedo.

Nie boję się.

Jutro też jest dzień.

Znów lecę gdzieś obok.

Minie parę godzin i zmieni się rzeczywistość.
Wszystko znów nabierze jaśniejszych barw...

I możesz zaczynać od nowa... walkę z wiatrakami.

.

takie z remontu

2011-06-14T23:38:00.016+02:00

Kilka dni temu skończyliśmy remont u Pawła.
Takiej ekipy remontowej jak nasza nie znajdziecie w promieniu wielu km.
Może nawet nie ma takiej w całej galaktyce.
Biorąc pod uwagę wszystkie przerwy poświęcone na malowanie 1 pokoju i całą resztę "prac remontowych" wyszło jakieś 2 tyg. :>
Ale efekt jakże rześki i przyjemny :)

Zieleń i szarość ładnie razem współgrają.
Będą się pięknie prezentowały na czarno-białych zdjęciach :D

Idę spać.

Dziś w mej głowie burdel jak w damskiej torebce.

Mrowi mnie lewa półkula mózgu.
Ostatnio nad nią nie panuję.
Robi co chce.
Trzeba jej wiązać ręce.

To toczeń albo sarkoidoza.
Oj źle jest, bardzo źle i niedobrze :P

Najfajniejsze zdjęcia jak zwykle zrobił Paweł :>

.

happiness is simple

2011-06-10T10:24:00.004+02:00

happiness is simple :)

Fot. Paweł

buszujący w zbożu

2011-06-05T16:28:00.018+02:00

"A na wiosnę i letnie dni radosne,
biegliśmy co świt na sad
i tam zwykle chichraliśmy się w głos.
Kiedy rosa łaskotała nas po stopach..."
Happysad

6,8 i 12 cyknął Paweł ;)

.

Takanaga

2011-06-03T21:17:00.006+02:00

Ludzie są jak pudełko czekoladek.
Nigdy nie wiesz na co trafisz...

Moje pudełko jest z najwyższej półki.
Wyrafinowane, nietuzinkowe i smakowite.
Z dożywotnią datą ważności.

Życie pędzi z górki... Biegnie ile sił w nogach.
Potem dyszy, dyszy ze zmęczenia ;)
Ale z takiego bardzo pozytywnego i budującego zmęczenia.
Bo się nabiegało.

Co by było gdybym jeszcze 2 mies. temu nie znalazła się w konkretnym miejscu i o konkretnej porze...
Moje myśli są poza zasięgiem odpowiedzi na to pytanie.
Lepiej nie myśleć...
Żyć trzeba.
Wreszcie.

Kochać.

W tle leci sobie *********

.

Kjell exists

2011-05-31T00:03:00.007+02:00

"Spojrzałam w górę...

Nagle jego twarz nabrała nieokreślonego kształtu.
Sekunda po sekundzie rozmywała się na tle nieba, zostawiając za sobą tylko słabo widoczne kontury.
Wyraźnie rysowała się jedynie jej lewa strona.
Prawa stała się niemal zupełnie przezroczysta.
Błękit nieba prawie całkowicie pochłaniając jeden policzek, promieniami słońca przeszywał twarz na wylot.

Oko błyszczało ognistym blaskiem, ale nadal było w nim widać moje własne oblicze.

Niesamowite zjawisko potęgowały prześwitujące przez niego chmury, płynące gdzieś w oddali swoim własnym rytmem.

Taki mały skrawek nieba sfrunął z nim na ziemię...

Wiatr zmaterializował się na chwilę, by w kolejnej znów rozpłynąć się w powietrzu..."

*wersja pierwsza

.

powiedz mi powiedz...

2011-05-28T23:50:00.001+02:00

"Powiedz mi, powiedz swoje lęki i fobie..."

Zapomniałam jeszcze o jednym...

Mam taki lęk... strach, że zostanę sama.

A właściwie miałam. Do teraz...
po strachu został jedynie ledwie widoczny cień...
Chcę żeby zniknął całkowicie...

Teraz widzę inaczej.
Mam 2 pary oczu. Może czasem nie ostrzą jak trzeba, ale zawsze widzą więcej... i patrzą w tym samym kierunku.
2 pary rąk i nóg... ale nie wiem już które są moje. Mylą mi się. Plączą się wzajemnie, czasem nie trzymając równowagi...
2 pary myśli zlewających się w jedno.
1 wspólny oddech...
1 wspólne serce.

domek nad morzem....

Powiem Ci powiem... swoje lęki i fobie...

.

Wieżyca

2011-05-26T00:48:00.008+02:00

W Niedzielę poszliśmy na Wieżycę....
Paweł, Magda, Tomek.
Ciekawa ekipa :)
Cóż to był za trip. Survival. Przygody.
Szkoła przetrwania ;) Szczyt zdobyty, flaga wbita w ziemię! :P

A tak na prawdę, to nie doszliśmy nawet do połowy drogo :D
Ale jak zwykle było fajnie ;)

Z dnia na dzień coraz lepiej.... i lepiej i bardziej.
Sen staje się rzeczywistością. Rzeczywistość staje się snem.

Siedzę na zimnej pustyni. Otaczają mnie posępnie spoglądające granatowe góry.
Słońce leniwie wyłania się zza chmur...
Ale nie jestem już sama.
Dziwne to uczucie.
Dobre.
Bardzo dobre.

Mogę powiedzieć tak dużo.... ale słowa są zbyt ubogie.
Wolę czuć.
Wreszcie mogę.
Wreszcie wolna i prawdziwa.
Z Moim Wiatrem Bursztynowym.

.

zwykłe-niezwykłe

2011-05-24T11:57:00.018+02:00

12 maja był pokonkursowy wernisaż Ogólnopolskiego Konkursu Fotograficznego Zwykłe-niezwykłe.
Los chciał, że zostałam wyróżniona :)
Przypadkiem znalazłam na necie konkurs i w ostatniej chwili wysłałam zdjęcia (jakieś 5-10 min przed północą :D) Myślałam, że nawet się nie zakwalifikuję.... a tu niespodzianka... kilka dni później mail z informacją o... wyróżnieniu :)
Na ponad 1.200 nadesłanych na konkurs zdjęć moje weszło do wybranej 4rki.
Była to na prawdę miła niespodzianka.

A co tam... pochwalę się, w końcu mam czym :P
Tutaj moja nagroda, którą wymarzyłam sobie już wcześniej ----> *********
2 kilogramowa kniga ;)

a tu link do facebooka ---------> #######
i fotopolis ----> ^^^^^^

A marzenia się spełniają.
Wystarczy chcieć :)

Ostatnio spotykają mnie same takie zaskakujące zdarzenia, chwile, momenty.
Zaskakująca wieczność.

Ale najbardziej niezwykłe jest to, że ciągle zaskakuje mnie jedna bardzo wyjątkowa osoba.... ;)

* Większość zdjęć z wystawy zrobiła Iwonka.

.

greenlaaaan......

2011-05-21T16:44:00.008+02:00

Czasem spędzasz całe życie na poszukiwaniach, tak na prawdę nie wiedząc czego.
Szukasz czegoś... czego? nie wiesz.
Wieczny podróżnik. Osiadasz tu i tam, nie wiedząc po co i dlaczego.
Ciągle Ci mało, ciągle idziesz do przodu nie zaznając ukojenia.
Szukasz na końcu świata, nie widząc tego co jest tak blisko.
Potem nagle dostajesz olśnienia i z tego wszystkiego nie wiesz już czy śnisz, czy wszystko dzieje się na prawdę.
Boisz się, że zaraz się obudzisz i spadniesz znów twardo na ziemię.
Że tym razem ziemia nie pozwoli Ci się odbić.
Ale podświadomie czujesz, że tak dobrze będzie już zawsze.

Szukasz siebie bardzo daleko.
Drugi kraniec świata jest na wyciągnięcie ręki.
Każde miejsce jest dla Ciebie czymś bliskim.

Potem przestajesz szukać.
Widzisz siebie. Stajesz przed lustrem i czujesz się ze sobą dobrze.

Nagle bach....
Kolejne uderzenie... i widzisz swoje odbicie w czyichś oczach...
W Takich oczach.
Chcesz być w nich zawsze i wszędzie.

Czujesz na zmianę przerażenie i lęk.
Boisz się siebie, bo nigdy nie myślałeś, że stać Cię na tak dużo, że ktoś może wywołać w Tobie tyle dobrych emocji.
W każdej chwili odkrywasz siebie na nowo.
Czujesz, że nic nie jest już niemożliwe.

Taka woda, co otula Twoje ciało.
Sprawia, że płyniesz z nurtem, płyniesz też pod prąd i nic już nie jest straszne.
Wszystko jest do pokonania.

Jesteś sobą.

Fot. 07.05.2011
Sob.Zachodnia... ;)

1 fot. - Paweł.

.

no chodź...

2011-05-16T22:46:00.002+02:00

"Hej dziewczyno, nie mów nic, czas na miłość"

;)

fot. zrobił P. :)

.

Taką nogą być.... ;)

2011-05-14T11:18:00.003+02:00

Mieć i być. Takie małe słowa, a tak dużo zawierają.

Mam i jestem.

Co to jest beztroska?
Do tej pory nie wiedziałam.

Ciągu pozytywnych zdarzeń nic nie jest już w stanie zatrzymać....
Pędzi z prędkością światła. Przebija na wylot materię przyciągając do siebie świat.

Uważaj, bo diabeł się Tobą interesuje.... ;)

.

Closer

2011-05-12T15:37:00.000+02:00

Świat zwariował.

Wszystko jest teraz bliżej.

Ostatnie dni są tak szalone, że aż trudne do ogarnięcia.
Życie nabrało smaku, koloru i zapachu.
Nigdy nie było tak wyraźne jak teraz.
Moje oczy patrzą inaczej.

Czasem to czego szukamy, jest bliżej niż nam się wydaje...

.

"" ""

2011-05-11T00:09:00.004+02:00

Policzek ciepły przy moim szept kruszy dźwiękiem...

.

bursztynowe słońce

2011-05-08T18:26:00.006+02:00

Wczoraj był najpiękniejszy dzień w moim życiu...
Dlaczego dopiero teraz i czemu musiałam czekać na to aż tak długo?
Nie wiem. Ale warto było.
Wszystko co zdarzyło się "przed" było pewnego rodzaju drogą do słońca...
Ciągle mam przed oczyma tę wczorajszą zieleń, wodę, ciepło, słońce...
I bursztynowe oczy...

Ciągle mam wrażenie, ze to sen...

więcej zdjęć wkrótce...

.

Taką wodą być

2011-05-03T23:05:00.001+02:00

I taką wodą być,
co.................................... ;)

For. P. ;)

.

""

2011-05-02T11:52:00.007+02:00

Życie ma swoje zwroty i zawroty. Akcje i reakcje.
Jest to coś tak zaskakującego, że ludzka myśl nie jest w stanie
go ogarnąć.
Moje myśli nie ogarniają nic poza tym co dzieje się teraz.
Tutaj.
Teraz i Tutaj.
Czy istnieje coś takiego jak tęcza uczuć?
Jeśli tak, to z pewnością posiada ona tryliony barw. Albo i więcej.
Każda barwa na inną sekundę życia.
Sekundy też mają swoje barwy i temperatury.
Czasem stonowane i chłodne w jednym mgnieniu oka przeradzają się w jaśniejący nieokreślonym blaskiem ogień.
Ciepły i miły dla oczu.
Bursztynowy.

Czytać od 1:30
muzyka skradziona dziś od Malwiny...

.

Nikt tak pięknie nie mówił...

2011-04-30T10:43:00.001+02:00

... - nieistotny dysonans ;)

.

przekaz podprogowy

2011-04-28T23:37:00.004+02:00

"Bodźce podprogowe mają wpływać na przetwarzanie innych bodźców. Podobnie niektórzy uczeni uważają, że bodźce odbierane podczas snu są przetwarzane w podobny sposób. Niekiedy uważa się, że takie słabe bodźce nie powodując świadomej refleksji, czynią nas bezbronnymi, gdyż nie możemy się obronić przed zawartą w przekazie sugestią. W efekcie sugestia ta mogłaby być traktowana jako własna myśl lub zalążek pomysłu bądź pragnienia, podobnie jak w przypadku sugestii hipnotycznej"
Wikipedia

Czuję się podprogowo, a nawet ponadprogowo i przedprogowo :P ;) :D

Dziś otworzył mi się inny świat... wręcz powalił mnie na łopatki :D
Nie mam słów ;)

Nawet nie mam odpowiedniego zdjęcia :P

.

groszki i róże

2011-04-22T21:54:00.002+02:00

Szeptem na ucho powiem że...

.